Ҳар ки гуяд кони чароғи дидаҳоро дида ам

هر که گوید کان چراغ دیده‌ها را دیده‌ام

Пеши ман на дидаашро комтҳон дида ам

پیش من نه دیده‌اش را کامتحان دیده‌ام

Чашми бади давр аз хаёлаши дӯшмони бас лутф кард

چشم بد دور از خیالش دوشمان بس لطف کرد

Ман пас гӯш аз хиҷолат то саҳар хоридаҳ ам

من پس گوش از خجالت تا سحر خاریده‌ام

Гарчи ӯ айёр ва макораст гирди хештан

گرچه او عیار و مکار است گرد خویشتن

Аз миёни рахт ӯ ман нақдҳо дуздида ам

از میان رخت او من نقدها دزدیده‌ام

Пой аз дуздӣ кашидам чунк даст аз кор шуд

پای از دزدی کشیدم چونک دست از کار شد

Зонк дуздии дуздтар аз хештан бишнида ам

زانک دزدی دزدتر از خویشتن بشنیده‌ام

Ҷумлаи мурғон ба пару бол худ парида анд

جمله مرغان به پر و بال خود پریده‌اند

Ман зи болу пари худ бебол ва пар парида ам

من ز بال و پر خود بی‌بال و پر پریده‌ام

Ман ба санги худ ҳамеша ҷоми худ бишкаста ам

من به سنگ خود همیشه جام خود بشکسته‌ام

Ман ба чанги худ ҳамеша пардаам бдридаҳ ам

من به چنگ خود همیشه پرده‌ام بدریده‌ام

Ман ба нохунҳои худ ҳам асл худ барканда ам

من به ناخن‌های خود هم اصل خود برکنده‌ام

Ман зи абри чашми худ бар кишт ҷон борида ам

من ز ابر چشم خود بر کشت جان باریده‌ام

эй сияҳи дили лола бар киштам чаро хандида Эй

ای سیه دل لاله بر کشتم چرا خندیده‌ای

Навбаҳорати вонмоиди онч ман корида ам

نوبهارت وانماید آنچ من کاریده‌ام

Чун баҳорам аз баҳори шамси табризии хдиў

چون بهارم از بهار شمس تبریزی خدیو

Аз дарунами ҷумлаи хандаи вази бурун зоридаҳ ам

از درونم جمله خنده وز برون زاریده‌ام