эй зи миқдорати ҳазорон фахр бемиқдор ро

ای ز مقدارت هزاران فخر بی‌مقدار را

Дод гулзори ҷамолати ҷони ширини хор ро

داد گلزار جمالت جان شیرین خار را

эй мулӯкони ҷаҳони рӯҳ бар даргоҳи ту

ای ملوکان جهان روح بر درگاه تو

Дар сҷўдоФтодгону мунтазири мари бор ро

در سجودافتادگان و منتظر مر بار را

Ақл аз ақлӣ равад ҳам рӯҳи рӯҳӣ гум кунад

عقل از عقلی رود هم روح روحی گم کند

Чунк тнбўрии зи ишқати брнўозди тор ро

چونک طنبوری ز عشقت برنوازد تار را

Гар зи оби лутфи ту нам ёфтӣ гулзорҳо

گر ز آب لطف تو نم یافتی گلزارها

Кас надидӣ холӣ аз гули солҳо гулзор ро

کس ندیدی خالی از گل سال‌ها گلزار را

Маҳв мегардад дилам дар партави дилдори ман

محو می‌گردد دلم در پرتو دلدار من

Май нтонми фарқ кардан аз дилами дилдор ро

می‌نتانم فرق کردن از دلم دلدار را

Доимо фахраст ҷонро аз ҳавоӣ ӯ чунон

دایما فخرست جان را از هوای او چنان

Кӯи з мастӣ менадонад фахрроу ор ро

کو ز مستی می‌نداند فخر را و عار را

Ҳаст ғории ҷони рҳбонони ишқати мӯътакиф

هست غاری جان رهبانان عشقت معتکف

Карда рҳбони мубораки пари зи нури ин ғор ро

کرده رهبان مبارک پر ز نور این غار را

Гар шавад олам чу қӣр аз ғуссаи ҳиҷрони ту

گر شود عالم چو قیر از غصه هجران تو

Нихватӣ дорад ки андрннгрди мари қор ро

نخوتی دارد که اندرننگرد مر قار را

Чун Асои Мӯсо буд он васл акнӯн мор шуд

چون عصای موسی بود آن وصل اکنون مار شد

эй висоли Мӯсо вааш андррбои ин мор ро

ای وصال موسی وش اندرربا این مار را

эй худованди шамси дайн аз оташи ҳиҷрони ту

ای خداوند شمس دین از آتش هجران تو

Рашки нури боқии сети сад офарини ин нор ро

رشک نور باقی‌ست صد آفرین این نار را