Ин чаҳ кжтбъӣ буд ки сад ҳазорон ғам хӯрем

این چه کژطبعی بود که صد هزاران غم خوریم

Ҷамъи мисатонро бихон то бодаҳо бо ҳам хӯрем

جمع مستان را بخوان تا باده‌ها با هم خوریم

Бодае коброрро доданд андари ишрбўн

باده‌ای کابرار را دادند اندر یشربون

Бо ҷунайду боязиду шблӣ ва адҳам хӯрем

با جنید و بایزید و شبلی و ادهم خوریم

Абр набӯд моҳи моро то ҷафои шаби кашем

ابر نبود ماه ما را تا جفای شب کشیم

Марг набӯд ошиқонро то ғам мотам хӯрем

مرگ نبود عاشقان را تا غم ماتم خوریم

Нафас мода кист то мо теғи худ бар вай занем

نفس ماده کیست تا ما تیغ خود بر وی زنیم

Захм бар рустам занему захм аз рустам хӯрем

زخم بر رستم زنیم و زخم از رستم خوریم

Буд мардуми хори олами халқи оламро бихӯрад

بود مردم خوار عالم خلق عالم را بخورد

Холиқ оварда сети моро то ки мо олам хӯрем

خالق آورده‌ست ما را تا که ما عالم خوریم

Ин ҷаҳони аФсўнгрсту ваъда фардо диҳад

این جهان افسونگرست و وعده فردا دهد

Мо аз он зирктрим эй хуши писар ки дам хӯрем

ما از آن زیرکتریم ای خوش پسر که دم خوریم

Гар парӣ зодем шаби ҷамъияти париён буд

گر پری زادیم شب جمعیت پریان بود

Вари зи одам зодаем он бода бо одам хӯрем

ور ز آدم زاده‌ایم آن باده با آدم خوریم

Гуҳ аз он каф гавҳар ҳастӣ ва сармастӣ барем

گه از آن کف گوهر هستی و سرمستی بریم

Гуҳ аз он дафи наърау фарёди зер ва Бам хӯрем

گه از آن دف نعره و فریاد زیر و بم خوریم

Моҳӣему соқӣ мо нест ҷузи дарёии ишқ

ماهییم و ساقی ما نیست جز دریای عشق

Ҳеҷ дарё кам шавад зон рӯ ки беш ва кам хӯрем

هیچ دریا کم شود زان رو که بیش و کم خوریم

Гуҳ чу гардун аз мау хуршеди ашкам пар кунем

گه چو گردون از مه و خورشید اشکم پر کنیم

Гар чу хуршеди обҳоро ҷумла беашкам хӯрем

گر چو خورشید آب‌ها را جمله بی‌اشکم خوریم

Шамси табризии ту султонӣ ва мо банда тӯйем

شمس تبریزی تو سلطانی و ما بنده توییم

Лоҷарам дар даври ту бода ба ҷом ҷам хӯрем

لاجرم در دور تو باده به جام جم خوریم