Ба худо каз ғами ишқати нгризми нгризм

به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم

Вагар аз ман талабӣ ҷон наситезам наситезам

وگر از من طلبی جان نستیزم نستیزم

Қадаҳӣ дорам бар каф ба худо то ту ниёе

قدحی دارم بر کف به خدا تا تو نیایی

Ҳилла то рӯзи қиёмат на банушам на бирезам

هله تا روز قیامت نه بنوشم نه بریزم

Саҳарам рӯй чу моҳати шаби ман зулфи сиёҳат

سحرم روی چو ماهت شب من زلف سیاهت

Ба худо беруху зулфат на бхсбм на бхизм

به خدا بی‌رخ و زلفت نه بخسبم نه بخیزم

зи ҷалоли ту ҷалилами зи даллоли ту далелам

ز جلال تو جلیلم ز دلال تو دلیلم

Ки ман аз насли халилам ки дар ин оташи тезам

که من از نسل خلیلم که در این آتش تیزم

Бидиҳ он оби зи кӯза ки на ишқӣаст дуруза

بده آن آب ز کوزه که نه عشقی است دوروزه

Чу намозаст ва чу рӯзаи ғами ту воҷибу мулзам

چو نماز است و چو روزه غم تو واجب و ملزم

Ба худои шохи дарахтӣ ки надорад зи ту бахтӣ

به خدا شاخ درختی که ندارد ز تو بختی

Агараш об диҳад ӣам шавад ӯ кандаи ҳизум

اگرش آب دهد یم شود او کنده هیزم

Биппар эй дили сӯии боло ба пару қӯти мавло

بپر ای دل سوی بالا به پر و قوت مولا

Ки дар он садри мъло чу тӯй нест мулозим

که در آن صدر معلا چو توی نیست ملازم

Ҳамагони вақт балоҳо биситойанд худо ро

همگان وقت بلاها بستایند خدا را

Ту шабу рӯзи муҳайё чу фалаки ҷаззаму ҳозм

تو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم

Сифати муфаххар табриз нагӯям ба тамомат

صفت مفخر تبریز نگویم به تمامت

Чаҳ кунам рашк нахоҳад ки ман он ғолияи безам

چه کنم رشک نخواهد که من آن غالیه بیزم