Дар фурӯбанд ки мо ошиқи ин майкада ем

در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایم

Дардаи он бодаи ҷонро ки сабки дил шуда ем

درده آن باده جان را که سبک دل شده‌ایم

Бурҷае соқии чолоки миёнро барбанд

بَرجَه ای ساقیِ چالاک میانْ را بربند

Ба худо каз сафари давру дароз омада ем

به خدا کز سفر دور و دراز آمده‌ایم

Бргшои машки тарабро ки зи рашки кафи ту

برگشا مُشکِ طرب را که ز رَشک کفِ تو

Аз кафи Зуҳра ба сад лобаи қадаҳ нстдаҳ ем

از کف زُهره به صد لابِه قدح نَستَده‌ایم

Дар фурӯбанду зи раҳмат дар пинҳон бигушо

در فروبند و ز رحمت در پنهان بگشا

Чораи ратл гарон кун ки ҳама мезада ем

چاره رطل گران کن که همه می زده‌ایم

Зон сабуи ғусл қиёмат бидиҳ аз васваса ам

زان سبو غسل قیامت بده از وسوسه‌ام

Ба ҳақи онки зи оғоз ҳарифон бидиҳ ем

به حق آنک ز آغاز حریفان بده‌ایم

Мо ҳамаи хуфтаи ту бар мо лагадӣ чанд задӣ

ما همه خفته، تو بر ما لگدی چند، زدی

Брҷҳидими хуморона дар ин арбада ем

برجهیدیم خمارانه؛ در این عربده‌ایم

Гар алии алриқи туро бодаи диҳӣ қоида нест

گر علی الریق تو را باده دهی قاعده نیست

Ҳин бидиҳ мо малики аламути чунин қоида ем

هین بده ما ملک الموت چنین قاعده‌ایم

Фалсафӣ зин бихӯрад фалсафааш ғарқ шавад

فلسفی زین بخورد فلسفه‌اش غرق شود

Ки гумон дошт ки мо зон илал фосида ем

که گمان داشت که ما زان علل فاسده‌ایم

Он наҳангем ки дарё бар мо як қадаҳ аст

آن نهنگیم که دریا برِ ما یک قدح است

Мо на мардони сриду адас ва моидаҳ ем

ما نه مردان ثرید و عدس و مایده‌ایم

Ҳилла хомӯш куну фоидау фазли бҳл

هله خاموش کن و فایده و فضل بِهل

Ки зи фазла ӣ қадаҳати фоида фоида ем

که ز فضله‌ی قدحت فایدهٔ فایده‌ایم