Манам он дузд ки шаб нақб задам бибаредам

منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم

Сари сандӯқи кушодами гуҳарии дздидм

سر صندوق گشادم گهری دزدیدم

зи Зулайхои ҳарами чодари сари брбўдм

ز زلیخای حرم چادر سر بربودم

Чу бидидам рухи Юсуфи каф худ бибаредам

چو بدیدم رخ یوسف کف خود ببریدم

Сари савдоӣ касе қасди сар ман дорад

سر سودای کسی قصد سر من دارد

Кӣ баради сари зи кафи онк аз он сар дидам

کی برد سر ز کف آنک از آن سر دیدم

Чу бигуфтам набарам сари сар ман гуфт омин

چو بگفتم نبرم سر سر من گفت آمین

Чун ғамаш кунад зи бехами пас аз он рўиидм

چون غمش کند ز بیخم پس از آن روییدم

Ин чаҳ моҳаст ки андари дилу ҷон ҳо гардад

این چه ماه است که اندر دل و جان‌ها گردد

Ки ман аз гардиш ӯ бас чу фалак гардидам

که من از گردش او بس چو فلک گردیدم

Ҷони ихвон сафо ӯст ки андари ҳавасаш

جان اخوان صفا اوست که اندر هوسش

Ҳамаи дардии ҷаҳон дар сар худ молидаам

همه دردی جهان در سر خود مالیدم

Андари ин чоҳи ҷаҳони Юсуф ҳасанӣаст ниҳон

اندر این چاه جهان یوسف حسنی است نهان

Ман бар ин чарх аз ӯ ҳамчуи расани печидам

من بر این چرخ از او همچو رسن پیچیدم

Ҳиллае ишқи биёи ёри манӣ дар ду ҷаҳон

هله ای عشق بیا یار منی در دو جهان

Аз ҳама халқ буридам ба ту брчФсидм

از همه خلق بریدم به تو برچفسیدم

Зон чунин дар фараҳам каз қадаҳати сармастам

زان چنین در فرحم کز قدحت سرمستم

Зон гузидаи сети марои ҳақ ки туро бгзидм

زان گزیده‌ست مرا حق که تو را بگزیدم

Бунаон аз ҳамаи халқон чаҳ хуши ойин боғӣ аст

بنهان از همه خلقان چه خوش آیین باغی است

Ки чу гул дар чаманаши ҷомаи ҷони бдридм

که چو گل در چمنش جامه جان بدریدم

Андари он боғи яке дилбар болошҷрӣ аст

اندر آن باغ یکی دلبر بالاشجری است

Ки чу барг аз шаҷари андари қадамаши ризидм

که چو برگ از شجر اندر قدمش ریزیدم

Бас кунам онч бигуфт ӯ ки бигӯ ман гуфтам

بس کنم آنچ بگفت او که بگو من گفتم

Ва онч фармуд бпушон ва магӯ пӯшедам

و آنچ فرمود بپوشان و مگو پوشیدم

Шамси табриз ки офоқ аз ӯ шуд пурнур

شمس تبریز که آفاق از او شد پرنور

Ман ба ҳар сӯй чу сояи з пеш гардидам

من به هر سوی چو سایه ز پیش گردیدم