эй хушо рӯз ки пеш чу ту султон меРом

ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم

Пеши кони шукри ту шкроФшон меРом

پیش کان شکر تو شکرافشان میرم

Сад ҳазорон гули Садбарги зи хоками равед

صد هزاران گل صدبرگ ز خاکم روید

Чунк дар сояи он сарв гулистон меРом

چونک در سایه آن سرو گلستان میرم

эй басои даст ки хоинди ҳарисони ҳаёт

ای بسا دست که خایند حریصان حیات

Чунк дар пои ту ман даст фишонон меРом

چونک در پای تو من دست فشانان میرم

Шарбати марг чу андари қадаҳи ман резӣ

شربت مرگ چو اندر قدح من ریزی

Бар қадаҳи бӯсаи даҳуми маст ва хиромон меРом

بر قدح بوسه دهم مست و خرامان میرم

Чун ба буии хуши як себи ту Мӯсо ҷон дод

چون به بوی خوش یک سیب تو موسی جان داد

Пас аҷаб нест каз осеби ту чун ҷон меРом

پس عجب نیست کز آسیب تو چون جان میرم

Чун хазон аз хабари марг агар зард шавам

چون خزان از خبر مرگ اگر زرد شوم

Чун баҳор аз лаби хандони ту хандон меРом

چون بهار از لب خندان تو خندان میرم

Борҳои мардуми ман вази дами ту зинда шудам

بارها مردم من وز دم تو زنده شدم

Гар бимирами зи ту сад бор бидон сон меРом

گر بمیرم ز تو صد بار بدان سان میرم

Ман пароканда бидам хок бидам ҷамъ шудам

من پراکنده بدم خاک بدم جمع شدم

Пеши ҷамъ ту нишоед ки парешон меРом

پیش جمع تو نشاید که پریشان میرم

Ҳамчуи фарзанд ки андар бар модар мерад

همچو فرزند که اندر بر مادر میرد

Дар бар раҳмату бахшоиш раҳмон меРом

در بر رحمت و بخشایش رحمان میرم

Чаҳ ҳадисаст куҷои марг буд ошиқ ро

چه حدیث است کجا مرگ بود عاشق را

Ин маҳоласт ки дар чашма ҳайвон меРом

این محالست که در چشمه حیوان میرم

Шамси табризи касоне ки ба ту зинда наянд

شمس تبریز کسانی که به تو زنده نیند

Сӯии ту зинда шавам аз сӯй эшон меРом

سوی تو زنده شوم از سوی ایشان میرم