Ман чу дар гӯри даруни хуфтаи ҳамеи Фрсоим

من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم

Чу биёе ба зиёрати сира берун оем

چو بیایی به زیارت سره بیرون آیم

Нафхи сувари манӣу маҳшари ман пас чаҳ кунам

نفخ صور منی و محشر من پس چه کنم

Мурда ва зинда бидон ҷо ки тӯй он ҷоем

مرده و زنده بدان جا که توی آن جایم

Мисли ноӣ ҷамодему хамаш бе лаби ту

مثل نای جمادیم و خمش بی‌لب تو

Чаҳ навоҳо занами он дам ки дамӣ дар наем

چه نواها زنم آن دم که دمی در نایم

Неи мискини ту бо шакарлаб ху карда сет

نی مسکین تو با شکرلب خو کرده‌ست

Ёд кун аз ман мискин ки туро ме поем

یاد کن از من مسکین که تو را می پایم

Чун наёбам маи рӯяти сари худ май бандам

چون نیابم مه رویت سر خود می بندم

Чун наёбам лаб навишт каф худ ме хоем

چون نیابم لب نوشت کف خود می خایم