Гуфтае ман ёр дигар ме кунам

گفته‌ای من یار دیگر می کنم

Бар ту дил чун санг мармар ме кунам

بر تو دل چون سنگ مرمر می کنم

Пас ту худ ин гӯ ки аз теғи ҷафо

پس تو خود این گو که از تیغ جفا

Ошиқиро қасд ва бесар ме кунам

عاشقی را قصد و بی‌سر می کنم

Гавҳариро зери мармар май кашам

گوهری را زیر مرمر می کشم

Мармариро лаъл ва гавҳар ме кунам

مرمری را لعل و گوهر می کنم

Сад ҳазорон муъмини тавҳид ро

صد هزاران مؤمن توحید را

Бастаи он зулф кофар ме кунам

بسته آن زلف کافر می کنم

Ошиқонро дар кашокаши ҳамчуи моҳ

عاشقان را در کشاکش همچو ماه

Гоҳи фарбеҳи гоҳ лоғар ме кунам

گاه فربه گاه لاغر می کنم

Каллаҳои ишқро аз хнби ҷон

کله‌های عشق را از خنب جان

Кили бодаи ҳамчу соғар ме кунам

کیل باده همچو ساغر می کنم

Боғи дили сарсабз ва тар бошад валек

باغ دل سرسبز و تر باشد ولیک

Аз фироқаши хушк ва бебар ме кунам

از فراقش خشک و بی‌بر می کنم

Гулбунонро ҷумлаи гардан май занам

گلبنان را جمله گردن می زنم

Қасди шохи тоза ва тар ме кунам

قصد شاخ تازه و تر می کنم

Чунк бе ман боғи ҳол худ бидид

چونک بی‌من باغ حال خود بدید

Ҷавр ҳаштум дод ва довар ме кунам

جور هشتم داد و داور می کنم

Аз баҳори васл бар бемори дай

از بهار وصل بر بیمار دی

Мағфиратро рӯҳ парвар ме кунам

مغفرت را روح پرور می کنم

Бори дигар аз бар симини худ

بار دیگر از بر سیمین خود

Даст бе семони пар аз зар ме кунам

دست بی‌سیمان پر از زر می کنم

Бандагони хешро бар ҳар ду кун

بندگان خویش را بر هر دو کون

Хусраву хоқон ва санҷар ме кунам

خسرو و خاقان و سنجر می کنم

Шамси табризӣ ҳаме гуяд ба рӯҳ

شمس تبریزی همی‌گوید به روح

Ман зи айни рӯҳ сарвар ме кунам

من ز عین روح سرور می کنم