Ман аз ин хона ба дар ме нарӯм

من از این خانه به در می نروم

Ман аз ин шаҳр сафар ме нарӯм

من از این شهر سفر می نروم

Манам ва ин санаму боқии умр

منم و این صنم و باقی عمر

Ман аз ӯ ҷой дигар ме нарӯм

من از او جای دگر می نروم

Хокёни рӯ ба асар овараданд

خاکیان رو به اثر آوردند

Ман зи асирам ба асар ме нарӯм

من ز اثیرم به اثر می نروم

эй ду дидаи зи назар даврам кун

ای دو دیده ز نظر دورم کن

Ман чу дида ба назар ме нарӯм

من چو دیده به نظر می نروم

Бахти ман зер ва зибр кард ғамаш

بخت من زیر و زبر کرد غمش

Чун фалаки зер ва зибр ме нарӯм

چون فلک زیر و زبر می نروم

Хонаи чарху замин торик аст

خانه چرخ و زمین تاریک است

Ман зи харгоҳ қамар ме нарӯм

من ز خرگاه قمر می نروم

Гар чу хуршеди маро теғ занад

گر چو خورشید مرا تیغ زند

Ман зи теғаш ба сипар ме нарӯм

من ز تیغش به سپر می نروم

Бас буд ишқи шаҳами тоҷу камар

بس بود عشق شهم تاج و کمر

Ман сӯии тоҷ ва камар ме нарӯм

من سوی تاج و کمر می نروم

Гум кунам хеш дар авсофи малик

گم کنم خویش در اوصاف ملک

Ман дар авсоф башар ме нарӯм

من در اوصاف بشر می نروم

Ишқ ӯ чун шаҷар ва ман Мӯсо

عشق او چون شجر و من موسی

Ман газофа ба шаҷар ме нарӯм

من گزافه به شجر می نروم

Зон шаҷар хонд яке нури маро

زان شجر خواند یکی نور مرا

Вар на ман баҳр Хизр ме нарӯм

ور نه من بهر خضر می نروم

Чун шаҷар хуш бикашам оби ҳаёт

چون شجر خوش بکشم آب حیات

Ман чу ҳизум ба сафар ме нарӯм

من چو هیزم به سفر می نروم

Шамси табриз ки нур саҳар аст

شمس تبریز که نور سحر است

Ҷуз ба нураш ба саҳар ме нарӯм

جز به نورش به سحر می نروم