Рафтам зи дасти худ ман дар бихўдӣ фитодам

رفتم ز دست خود من در بیخودی فتادم

Дар бихўдии мутлақ бо худ чаҳ неки шодам

در بیخودی مطلق با خود چه نیک شادم

Чашмам бадухт дилбар то ғайр ӯ набинам

چشمم بدوخت دلبر تا غیر او نبینم

То чашмҳо ба ногуҳ дар рӯй ӯ кушодам

تا چشم‌ها به ناگه در روی او گشادم

Бо ман ба ҷанг шуд ҷони гуфто маро маранҷон

با من به جنگ شد جان گفتا مرا مرنجان

Гуфтам талоқи бустон гуфто бидиҳ бидодам

گفتم طلاق بستان گفتا بده بدادم

Модар чу доғ ишқат медид дар рухи ман

مادر چو داغ عشقت می دید در رخ من

Нофам бар он бурид ӯ он дам ки ман бзодм

نافم بر آن برید او آن دم که من بزادم

Гар бар фалаки равонами вари лавҳ ғайб хонам

گر بر فلک روانم ور لوح غیب خوانم

эй ту салоҳи ҷонам бе ту чаҳ дар фасодам

ای تو صلاح جانم بی‌تو چه در فسادم

эй пардаи брФкндаҳ то мурда гашта зинда

ای پرده برفکنده تا مرده گشته زنده

Вази нур рӯят омад аҳди аласти ёдам

وز نور رویت آمد عهد الست یادم

Аз ишқи шоҳи париён чун ёваи гаштам эй ҷон

از عشق شاه پریان چون یاوه گشتم ای جان

Аз хешу халқи пинҳони гӯйии парии нажодам

از خویش و خلق پنهان گویی پری نژادم

Табризи шамси дайнро гуфтам тно кӣ бошӣ

تبریز شمس دین را گفتم تنا کی باشی

Тан гуфт хок ва ҷон гуфт саргаштаи ҳамчуи бодам

تن گفت خاک و جان گفت سرگشته همچو بادم