Омад Нидо аз осмони ҷонро ки бозои алсло

آمد ندا از آسمان جان را که بازآ الصلا

Ҷон гуфт эй нодаии хуши аҳлоу сҳлои марҳабо

جان گفت ای نادی خوش اهلا و سهلا مرحبا

Смъоу тоъаҳ эй Нидо ҳар дами ду сад ҷонати фидо

سمعا و طاعه ای ندا هر دم دو صد جانت فدا

Як бори дигари бонги зан то брпрм бар ҳилли ?утӣ

یک بار دیگر بانگ زن تا برپرم بر «هل اتی»

эй нодарраи меҳмони мо барадии қарор аз ҷони мо

ای نادره مهمان ما بردی قرار از جان ما

Охир куҷо мехонем гуфтои бурун аз ҷону ҷо

آخر کجا می‌خوانیم گفتا برون از جان و جا

Аз пои ин зиндониён берун кунам банди гарон

از پای این زندانیان بیرون کنم بند گران

Бар чархи бунаами нардбон то ҷон барояд бар ъло

بر چرخ بنهم نردبان تا جان برآید بر علا

Ту ҷони ҷони аФзостии охири зи шаҳри мостӣ

تو جان جان افزاستی آخر ز شهر ماستی

Дил бар ғарибӣ менаҳй ин кӣ буд шарти вафо

دل بر غریبی می‌نهی این کی بود شرط وفا

Овораге навишт шудаи хонаи фаромӯшат шуда

آوارگی نوشت شده خانه فراموشت شده

Он гандаи пери кобулии сад саҳар кардат аз дағо

آن گنده پیر کابلی صد سحر کردت از دغا

Ин қофила бар қофилаи пӯёни сӯии он марҳала

این قافله بر قافله پویان سوی آن مرحله

Чун барнаме гардад сарат чун дил намеҷӯшад ту ро

چون برنمی‌گردد سرت چون دل نمی‌جوشد تو را

Бонги штрбон ва ҷарас менашунӯд аз пеш ва пас

بانگ شتربان و جرس می‌نشنود از پیش و پس

эй баси рафиқу ҳамнафаси он ҷо нишаста гӯши мо

ای بس رفیق و همنفس آن جا نشسته گوش ما

Халқӣ нишаста гӯши мо масту хуш ва бе ҳуши мо

خلقی نشسته گوش ما مست و خوش و بی‌هوش ما

Наъраи занон дар гӯши мо ки сӯии шоҳи о эй гадо

نعره زنان در گوش ما که سوی شاه آ ای گدا