Аз мо машав малул ки мо сахти шоҳидем

از ما مشو ملول که ما سخت شاهدیم

Аз рашк ва ғайратаст ки дар чодари шудем

از رشک و غیرت است که در چادری شدیم

Рӯзӣ ки афканем зи ҷони чодари бадан

روزی که افکنیم ز جان چادر بدن

Бинӣ ки рашк ва ҳасрат моҳему Фрқдим

بینی که رشک و حسرت ماهیم و فرقدیم

Рӯро башуу поки шӯ аз баҳр дид мо

رو را بشو و پاک شو از بهر دید ما

Вари неи ту давр бош ки мо шоҳид худем

ور نی تو دور باش که ما شاهد خودیم

Он шоҳидӣ наем ки фардо шавад ъҷўз

آن شاهدی نه‌ایم که فردا شود عجوز

Мо то абади ҷавону длорому хуши қадим

ما تا ابد جوان و دلارام و خوش قدیم

Он чодар ар халқ шуд шоҳид куҳан нашуд

آن چادر ار خلق شد شاهد کهن نشد

Фонӣаст умри чодар ва мо умр бе ҳадем

فانی است عمر چادر و ما عمر بی‌حدیم

Чодар чу дид аз одам Иблис кард рад

چادر چو دید از آدم ابلیس کرد رد

Одам Нидоаш кард ту радӣ на мо радем

آدم نداش کرد تو ردی نه ما ردیم

Боқии Фариштагон ба суҷуди андромднд

باقی فرشتگان به سجود اندرآمدند

Гуфтанд дар суҷуд ки бар шоҳидӣ задем

گفتند در سجود که بر شاهدی زدیم

Дар зер чодараст бутӣ каз сифот ӯ

در زیر چادر است بتی کز صفات او

Моро зи ақли бараду суҷуди андромдим

ما را ز عقل برد و سجود اندرآمدیم

Ашколи гандаи пери зи ашколи шоҳидон

اشکال گنده پیر ز اشکال شاهدان

Гар ақл мо надонад дар ишқ муртадем

گر عقل ما نداند در عشق مرتدیم

Чаҳ ҷой шоҳидаст ки шер худост ӯ

چه جای شاهد است که شیر خداست او

Тифлона дам задем ки бо Тифл абҷадем

طفلانه دم زدیم که با طفل ابجدیم

Бо ҷўз ва бо мавиз фиребанд Тифл ро

با جوز و با مویز فریبند طفل را

Вари не ки мо чаҳ лоиқи ҷўзим ва кунҷидем

ور نی که ما چه لایق جوزیم و کنجدیم

Дар худ ва дар зира чу ниҳон шуд ъаҷуза Эй

در خود و در زره چو نهان شد عجوزه‌ای

Гуяд ки рустами саф пайкор Амҷадем

گوید که رستم صف پیکار امجدیم

Аз кару фар ӯ ҳама донанд кӯ зан аст

از کر و فر او همه دانند کو زن است

Мо чун ғалат кунем ки дар нур Аҳмадем

ما چون غلط کنیم که در نور احمدیم

Муъмин мумайизаст чунин гуфт Мустафо

مؤمن ممیز است چنین گفت مصطفی

Акнӯн даҳон бабанд ки бе гуфт муршидем

اکنون دهان ببند که بی‌گفت مرشدیم

Бишинав зи шамси муфаххари табризи боқиш

بشنو ز شمس مفخر تبریز باقیش

Зеро тамоми қисса аз он шоҳи нстдим

زیرا تمام قصه از آن شاه نستدیم

Хониш
ғзл шморҳ 1705 — ъндлӣб