Бигушоӣ чашми худ ки аз он чашм равшанем

بگشای چشم خود که از آن چشم روشنیم

Ҳошо ки чашми хеш аз он рӯй бркним

حاشا که چشم خویش از آن روی برکنیم

Парвонае ту баҳри ту бФрўзи сина ро

پروانه‌ای تو بهر تو بفروز سینه را

То хешро зи ишқ бар он сина барзанем

تا خویش را ز عشق بر آن سینه برزنیم

БФзои хавф ишқ нахоҳем эминӣ

بفزای خوف عشق نخواهیم ایمنی

Зеро зи хавфи ишқи ту мо сахт эминем

زیرا ز خوف عشق تو ما سخت ایمنیم

Парвонаро зи шамъи ту ҳар рӯзи мужда Эй аст

پروانه را ز شمع تو هر روز مژده‌ای است

Яъне ки моти шӯ ки ҳаме мот зоминем

یعنی که مات شو که همی‌ مات ضامنیم

Шодем он замон ки ту даъвӣ кунӣ ки ман

شادیم آن زمان که تو دعوی کنی که من

Бе ман шавем аз худу зи ишқ сад манем

بی‌من شویم از خود و ز عشق صد منیم

То боғи гулистони ҷамоли ту дида ем

تا باغ گلستان جمال تو دیده‌ایم

Чун сарви сарбаланду збонўр чу сӯсанем

چون سرو سربلند و زبانور چو سوسنیم

Бар гулшан замона бирав оташӣ бизан

بر گلشن زمانه برو آتشی بزن

Зеро зи ишқ рӯй ту зон сӯй гулшанем

زیرا ز عشق روی تو زان سوی گلشنیم

эй онки сусти дил шудае дар тариқи ишқ

ای آنک سست دل شده‌ای در طریق عشق

Дар мо гурези зуд ки мо бурҷ оҳанем

در ما گریز زود که ما برج آهنیم

Аз завқи оташи шаҳи табризи шамси дайн

از ذوق آتش شه تبریز شمس دین

Дорем оби рӯу ҳама маҳз равғанем

داریم آب رو و همه محض روغنیم