Бидор дасти зи ришам ки бода Эй хӯрдам

بدار دست ز ریشم که باده‌ای خوردم

зи бихўдии сару ришу сбол гум кардам

ز بیخودی سر و ریش و سبال گم کردم

зи пешгоҳу з даргоҳ нестам огоҳ

ز پیشگاه و ز درگاه نیستم آگاه

Ба пешгоҳи харобот рӯй оварадам

به پیشگاه خرابات روی آوردم

Хирад ки гирд баровард аз так дарё

خرد که گرد برآورد از تک دریا

Ҳазор соли дӯди дрнёбд ӯ гирдам

هزار سال دود درنیابد او گردم

Фарохтар зи фалаки гашти синаи тангам

فراختر ز فلک گشت سینه تنگم

Латифтар зи қамари гашти чеҳраи зардам

لطیفتر ز قمر گشت چهره زردم

Дукони ҷумлаи табибон хароб хоҳам кард

دکان جمله طبیبان خراب خواهم کرد

Ки ман саодати бемору доруии дардам

که من سعادت بیمار و داروی دردم

Шробхонаҳи олам шудаи сети синаи ман

شرابخانه عالم شده‌ست سینه من

Ҳазор раҳмат бар синаи ҷўомрдм

هزار رحمت بر سینه جوامردم

Ҳазор ҳамду санои мари худои олам ро

هزار حمد و ثنا مر خدای عالم را

Ки днги ишқам ва аз нанги хештани фардам

که دنگ عشقم و از ننگ خویشتن فردم

Чу хок шоҳ шудам арғавони з ман рӯйед

چو خاک شاه شدم ارغوان ز من رویید

Чу мот шоҳ шудам ҷумлаи лаъибро барадам

چو مات شاه شدم جمله لعب را بردم

Чу донае ки бимиради ҳазор хӯша шавад

چو دانه‌ای که بمیرد هزار خوشه شود

Шудам ба фазли худои сад ҳазор чун мардум

شدم به فضل خدا صد هزار چون مردم

Манам биҳишти худо лек номи ман ишқ аст

منم بهشت خدا لیک نام من عشق است

Ки аз фишор раҳад ҳар дилии каши афшурдам

که از فشار رهد هر دلی کش افشردم

Раҳад зи тири фалаки вази синони миррӣхаш

رهد ز تیر فلک وز سنان مریخش

Ҳар он мурӣд ки ӯро ба ишқи прўрдм

هر آن مرید که او را به عشق پروردم

Чу офтоб саодат расед сӯии ҳамл

چو آفتاب سعادت رسید سوی حمل

Ду сад тамӯз Биҷӯшед аз даии сардам

دو صد تموز بجوشید از دی سردم

Хамӯш бош кигар неи зи хавфи фитнаи бадӣ

خموش باش که گر نی ز خوف فتنه بدی

Ҳазор парда даридӣ забони ман ҳар дам

هزار پرده دریدی زبان من هر دم