Ним зи кори ту фориғ , ҳамеша дар корам

نیَم ز کار تو فارغ، همیشه در کارم

Ки лаҳзаи лаҳзаи туро ман азизтар дорам

که لحظه لحظه تو را من عزیزتر دارم

Ба зоти поки ману офтоби салтанатам

به ذات پاک من و آفتاب سلطنتم

Ки ман туро нагузорам , ба лутф бурдорам

که من تو را نگذارم، به لطف بردارم

Рухи туро зи шуъоъоти хеши нури даҳум

رخ تو را ز شعاعات خویش نور دهم

Сари туро ба даҳ ангушти мағфирати хорам

سر تو را به ده انگشت مغفرت خارم

Ҳазор абри аноят бар осмон ризост

هزار ابر عنایت بر آسمان رضاست

Агар баборам аз он абр бар сарати боРом

اگر ببارم از آن ابر بر سرت بارم

Бибаста сети миёни лутфи ман ба тиморат

ببسته‌ست میان ، لطفِ من به تیمارت

Ки дидаи баракоти висолу тиморам

که دیده‌ای برکاتِ وصال و تیمارم

Ҳазор шарбати шоФӣ ба меҳр ме ҷӯшад

هزار شربت شافی به مهر می‌‌جوشد

Аз он шабӣ ки бигуфтӣ ба ман ки « беморам »

از آن شبی که بگفتی به من که «بیمارم»

Биё ба пеш ки то серума нават бикашам

بیا به پیش که تا سرمهٔ نو اَت بکشم

Ки чашм равшан бошӣ ба фаҳми асрорам

که چشم‌روشن باشی به فهمِ اسرارم

зи хоси хоси худами лутф кӣ дареғ ояд ?

ز خاصِ خاصِ خودم لطف کی دریغ آید؟

Ки аз камоли карами дастгири ағёрам

که از کمال کرم دستگیر اغیارم

Туро ки дузд гирифтам спрдмт ба ъўон

تو را که دزد گرفتم سپردمت به عوان

Ки ёфт шуд ба ҷуволи ту соъи анборам

که یافت شد به جوال تو صاع انبارم

Ту хира дар сабаби қаҳр ва гуфт мумкини не

تو خیره در سبب قهر و گفت ممکن نی

Ҳазор лутф дар он буд агар чаҳ қаҳҳорам

هزار لطف در آن بود اگر چه قهارم

На ибни ёмин зон захм ёфт Юсуфи хеш ?

نه ابن یامین زان زخم یافت یوسف خویش؟

Ба чашми лутф назар кун ба ҷумлаи осорам

به چشم لطف نظر کن به جمله آثارم

Ба хилваташи ҳамаи таъвили он баён фармуд

به خلوتش همه تأویل آن بیان فرمود

Ки ман газоф касеро ба ғам ниёзорам

که من گزاف کسی را به غم نیازارم

Хамӯш кардам то вақти хилват ту расад

خموش کردم تا وقت خلوت تو رسد

Вале мабар ту гумони бад , эй гирифторам !

ولی مبر تو گمان بد، ای گرفتارم!