Агар замину фалакро пар аз салом кунем

اگر زمین و فلک را پر از سلام کنیم

Вагар сегон туро фарши сим хом кунем

وگر سگان تو را فرش سیم خام کنیم

Вагар эй туро ҳар саҳар ки ме ояд

وگر همای تو را هر سحر که می آید

зи ҷону дидау дили ҳалқаҳои дом кунем

ز جان و دیده و دل حلقه‌های دام کنیم

Вагар ҳазор дили покро ба ҳар сари роҳ

وگر هزار دل پاک را به هر سر راه

Ба дасти номаи пурхӯн ба ту паём кунем

به دست نامه پرخون به تو پیام کنیم

Вагар чу нуқрау зари поку холис аз паии ту

وگر چو نقره و زر پاک و خالص از پی تو

Миёни оташи ту манзил ва мақом кунем

میان آتش تو منزل و مقام کنیم

Ба зоти поки муназзаҳ ки баъди ин ҳамаи кор

به ذات پاک منزه که بعد این همه کار

Ба ҳар тараф нигаронем то кадом кунем

به هر طرف نگرانیم تا کدام کنیم

Қарори оқибати кори ҳам бар ин афтод

قرار عاقبت کار هم بر این افتاد

Ки хешро ҳамаи ҳайрону хира ном кунем

که خویش را همه حیران و خیره نام کنیم

Ва онгаҳе ки расад бодаҳои ҳайронон

و آنگهی که رسد باده‌های حیرانان

зи шишаи хонаи дили сад ҳазор ҷом кунем

ز شیشه خانه دل صد هزار جام کنیم

Чу симбр ба сафои тангмон ба бар гирад

چو سیمبر به صفا تنگمان به بر گیرد

Фалак ки кара тундаст моаш ром кунем

فلک که کره تند است ماش رام کنیم

Чу мағзи рӯҳ аз он бодаҳо ба ҷӯш ояд

چو مغز روح از آن باده‌ها به جوش آید

Чаҳор ҳади ҷаҳонро ба так ду гом кунем

چهار حد جهان را به تک دو گام کنیم

зи шамси табризи ангуштарӣ чу бустонем

ز شمس تبریز انگشتری چو بستانیم

Ҳазор хусрави тмғоҷро ғулом кунем

هزار خسرو تمغاج را غلام کنیم