Бибастааст парӣ ниҳоне поем

ببسته است پری نهانیی پایم

з банд ӯст ки ман дар миён ғавғоем

ز بند اوست که من در میان غوغایم

зи кӯҳи қофами ман ки ғариби атрофам

ز کوه قافم من که غریب اطرافم

Ба сӯратам чу кабӯтар ба халқ анқоем

به صورتم چو کبوتر به خلق عنقایم

Кабӯтарам чу шавад сайди чанги бози аҷал

کبوترم چو شود صید چنگ باز اجل

Аз он сипас пари анқоӣ рӯҳ бигушоем

از آن سپس پر عنقای روح بگشایم

зи офтоби хирад гарчи пушти ман гарм аст

ز آفتاب خرد گرچه پشت من گرم است

Барои соя нишинон чу хайма барпоем

برای سایه نشینان چو خیمه برپایم

Чу ибни вақт буд доман падар гирад

چو ابن وقت بود دامن پدر گیرد

Чаҳ суфем ки ба савдои дай ва фардоем

چه صوفیم که به سودای دی و فردایم

Маро чу пардаи дроўихтӣ бар ин даргоҳ

مرا چو پرده درآویختی بر این درگاه

Ҳам аз барои броўихтн наме шоим

هم از برای برآویختن نمی‌شایم

з лутф туаст ки аз ҷғдим баровардӣ

ز لطف توست که از جغدیم برآوردی

Чу тӯтӣони зи кафи ту шукр ҳаме хоем

چو طوطیان ز کف تو شکر همی‌خایم

Агар зи ҷӯади кафи ту ба баҳри роҳ барам

اگر ز جود کف تو به بحر راه برم

Тамом гавҳар ҳастӣ хеш бинмоем

تمام گوهر هستی خویش بنمایم

Шикори дараки ним ман варои идрокам

شکار درک نیم من ورای ادراکم

Ба пои ваҳми ним ман дрозпҳноим

به پای وهم نیم من درازپهنایم

Сухан ба ҷои бимони хеши байни куҷоеи ту

سخن به جای بمان خویش بین کجایی تو

Марои биҷавии ҳамон ҷо ки ман ҳамон ҷоем

مرا بجوی همان جا که من همان جایم