эй бигуфта дар дилами асрорҳо

ای بگفته در دلم اسرارها

Вай барои бандаи пухтаи корҳо

وی برای بنده پخته کارها

эй хаёлати ғмгсори сина ҳо

ای خیالت غمگسار سینه‌ها

эй ҷамолати равнақи гулзорҳо

ای جمالت رونق گلزارها

эй атои дасти шодии бахши ту

ای عطای دست شادی بخش تو

Дасти ин мискини гирифтаи борҳо

دست این مسکین گرفته بارها

эй каф чун баҳри гўҳрдоди ту

ای کف چون بحر گوهرداد تو

Аз каф поем бикунадаи хорҳо

از کف پایم بکنده خارها

эй ббхшидаҳи басии сарҳо иваз

ای ببخشیده بسی سرها عوض

Чун диҳанд аз баҳри ту дасторҳо

چون دهند از بهر تو دستارها

Худ чаҳ бошад ҳар ду олами пеши ту

خود چه باشد هر دو عالم پیش تو

Донаи афтода аз анборҳо

دانه افتاده از انبارها

Офтоби фазли олам парварат

آفتاب فضل عالم پرورت

Карда бар ҳар заррае эсорҳо

کرده بر هر ذره‌ای ایثارها

Чора Эй набӯд ҷуз аз бечорагӣ

چاره‌ای نبود جز از بیچارگی

Гарчи ҳила мекунему чора ҳо

گرچه حیله می‌کنیم و چاره‌ها

Нурҳои шамси табризӣ чу тофт

نورهای شمس تبریزی چو تافت

Эминем аз дӯзах ва аз нораҳо

ایمنیم از دوزخ و از نارها

Хониш
ғзл шморҳ 177 — прӣ соткнӣ ъндлӣб