Омад сармасти саҳари дилбарам

آمد سرمست سحر دلبرم

Бихўд ва бинишаст ба маҷлис барам

بیخود و بنشست به مجلس برم

Гарм шуду арбада оғоз кард

گرم شد و عربده آغاز کرد

Гуфт ки ту нақшӣ ва ман озарм

گفت که تو نقشی و من آزرم

Ту ба ду пар май парӣ ва ман ба сад

تو به دو پر می پری و من به صد

Ту зи ду каси ман зи ду сад хўштрм

تو ز دو کس من ز دو صد خوشترم

Гарчи фурӯтар бинишастам зи лутф

گرچه فروتر بنشستم ز لطف

Ман зи ҳарифон ба ду сари бартарам

من ز حریفان به دو سر برترم

Як қадаҳами бист чу ҷом шумост

یک قدحم بیست چو جام شماست

То ҳама донанд ки ман дигарам

تا همه دانند که من دیگرم

Соғари ман то лабу боқӣ ба ним

ساغر من تا لب و باقی به نیم

Ҷону дилами зафт ва ба тани лоғарам

جان و دلم زفت و به تن لاغرم

Сӯрат ман ноед дар чашми сар

صورت من ناید در چشم سر

Зон ки аз ин сари ним ва зон серум

زان که از این سر نیم و زان سرم

Ман пинҳон дар дилу дили ҳам ниҳон

من پنهان در دل و دل هم نهان

Зонк дар ин ҳар ду садафи гавҳарам

زانک در این هر دو صدف گوهرم

Гар қадаҳии бештар аз ман хурӣ

گر قدحی بیشتر از من خوری

Ман ду сабуи бештар аз ту хӯрам

من دو سبو بیشتر از تو خورم

Гар ба ду сад кӯҳ чу бузи брдўӣ

گر به دو صد کوه چو بز بردوی

Ман киу бузро ду шиками брдрм

من که و بز را دو شکم بردرم

Чун бадвам ма набӯд ҳмткм

چون بدوم مه نبود همتکم

Чун бҷҳми чарх буд чанбарам

چون بجهم چرخ بود چنبرم

Чун бабрами даст ба сӯии силаҳ

چون ببرم دست به سوی سلاح

Дашнаи хуршед буд ханҷарам

دشنه خورشید بود خنجرم

Хушки намояд бар ту ин ғазал

خشک نماید بر تو این غزل

Чун нашудитар зи нами кавсарам

چون نشدی تر ز نم کوثرم

Кӯр наам лек маро кимиёст

کور نه‌ام لیک مرا کیمیاست

Ин дирами қалб аз он май хуррам

این درم قلب از آن می خرم

Ҷузву кулами ёри маро дархур аст

جزو و کلم یار مرا درخور است

Не хӯрдам ғам ва на ман ғам хӯрам

نی خوردم غم و نه من غم خورم