эй ошиқон эй ошиқони ҳангом кӯчаст аз ҷаҳон
ای عاشقان! ای عاشقان! هنگام کوچ است از جهان
Дар гӯш ҷонам мерасад табли раҳил аз осмон
در گوشِ جانم میرسد، طبلِ رحیل از آسمان
Нак сорибони бархестаи қаторҳо ороста
نک ساربان برخاسته، قطّارها آراسته
Аз мо ҳалолии хоста чаҳ хуфтаед эй корвон
از ما حلالی خواسته، چه خفتهاید، ای کاروان؟
Ин бонгҳо аз пеш ва пас бонг раҳиласту ҷарас
این بانگها از پیش و پس، بانگ رحیل است و جرس
Ҳар лаҳзае нафасу нафас сар мекашад дар ломакон
هر لحظهای نفْس و نفَس، سر میکشد در لامکان
Зини шамъҳои сарнигӯни зини пардаҳои нилгун
زین شمعهای سرنگون، زین پردههای نیلگون
Халқӣ аҷаб ояд бурун то ғайб ҳо гардад аён
خلقی عجب آید برون، تا غیبها گردد عیان
Зини чархи дулобии туро омад гарони хобии ту ро
زین چرخ دولابی تو را، آمد گران خوابی تو را
Фарёд аз ин умри сабки зинҳор аз ин хоби гарон
فریاد از این عمر سبک، زنهار از این خواب گران
эй дили сӯии дилдори шӯ эй ёри сӯии ёри шӯ
ای دل! سوی دلدار شو، ای یار! سوی یار شو
эй посбони бедори шӯ хуфта нишоед посбон
ای پاسبان! بیدار شو، خفته نشاید پاسبان
Ҳар сӯии шамъу машъала ҳар сӯии бонгу машғала
هر سوی، شمع و مشعله، هر سوی، بانگ و مشغله
Комшби ҷаҳон ҳомила зояд ҷаҳони ҷовдон
کامشب جهانِ حامله، زاید جهانِ جاودان
Ту гули бадӣ ва дил шудӣ ҷоҳили бадӣ оқил шудӣ
تو گِل بُدی و دل شدی، جاهل بُدی عاقل شدی
Он кӯ кашидат ин чунин он сӯ кашонад каши кашон
آن کو کشیدت این چنین، آن سو کشاند کشکشان
Андари кашокашҳои ӯ нӯшаст нохушҳои ӯ
اندر کشاکشهای او، نوش است ناخوشهای او
Обаст оташҳои ӯ бар вай макун рӯро гарон
آب است آتشهای او، بر وی مکُن رو را گران
Дар ҷони нишастани кор ӯ тавба шикастани кор ӯ
در جان نشستن کار او، توبه شکستن کار او
Аз ҳила бисёр ӯ ин зарраҳо ларзони дилон
از حیلهٔ بسیارِ او، این ذرهها، لرزاندلان
эй риш ханд рахнаи ҷа яъне манам солори даҳ
ای ریشخندِ رخنهجه! یعنی منم سالارِ دِه
То кӣ ҷҳии гардани бунаи вари неи кашандат чун камон
تا کی جهی؟ گردن بنه، ور نی کِشندت چون کمان
Тухм дағал мекоштӣ афсӯс ҳо ме доштӣ
تخم دغل میکاشتی، افسوسها میداشتی
Ҳақро адами пиндоштӣ акнӯн бибин эй қлтбон
حق را عدم پنداشتی، اکنون ببین ای قلتبان!
эй хар ба коҳи аввалитарӣ диягии сиёҳи аввалӣ тарӣ
ای خر! به کاه اولیتری، دیگی سیاه اولیتری
Дар қаъри чоҳи аввалитарӣ эй нанги хонау хонадон
در قعر چاه اولیتری، ای ننگِ خانه و خاندان
Дар ман касе дигар буд кин хашмҳо аз ваии ҷаҳд
در من کسی دیگر بود، کاین خشمها از وی جهد
Гар об сӯзоне кунад зи оташ буд инро бидон
گر آب سوزانی کند، زآتش بود، این را بدان
Дар каф надорам санги ман бо кас надорам ҷанги ман
در کف ندارم سنگ من، با کس ندارم جنگ من
Бо кас нагирам танги ман зеро хушам чун гулистон
با کس نگیرم تَنگ من، زیرا خوشم چون گلْسِتان
Пас хашми ман зон сар буд вази олами дигар буд
پس خشم من زان سر بوَد، وز عالم دیگر بوَد
Ин сӯи ҷаҳони он сӯ ҷаҳон бинишаста ман бар остон
این سو جهان، آن سو جهان، بنشسته من بر آستان
Бар остони он кас буд кӯи нотиқи ахрс буд
بر آستان آن کس بوَد، کو ناطق اخرس بوَد
Ин рамз гуфтӣ бас буд дигар магӯ даракаши забон
این رمز گفتی، بس بوَد، دیگر مگو، در کِش زبان