Гар ту авдии сӯии ин миҷмари биё

گر تو عودی سوی این مجمر بیا

Вари бронндти зи бом аз дар биё

ور برانندت ز بام از در بیا

Юсуфӣ аз чоҳу зиндон чора нест

یوسفی از چاه و زندان چاره نیست

Сӯии заҳри қаҳр чун шукри биё

سوی زهر قهر چون شکر بیا

Гуфтанати аллоҳи Акбар расмӣ аст

گفتنت الله اکبر رسمی است

Гар туро он Акбарии Акбари биё

گر تو را آن اکبری اکبر بیا

Чун май аҳмари сегон ҳам ме хуранд

چون می احمر سگان هم می‌خورند

Гар ту ширӣ чун май аҳмари биё

گر تو شیری چون می احمر بیا

Зар чаҳ ҷӯии миси худро зар бисоз

زر چه جویی مس خود را زر بساز

Гар набошад зари ту симин бар биё

گر نباشد زر تو سیمین بر بیا

Ағниёи хушку фақирони чашм тар

اغنیا خشک و فقیران چشم تر

Ъошқо бе шакли хушк ватар биё

عاشقا بی‌شکل خشک و تر بیا

Гар сифатҳои маликро муҳаррамӣ

گر صفت‌های ملک را محرمی

Чун малик бемода ва бе нари биё

چون ملک بی‌ماده و بی‌نر بیا

Вари сифот дил гирифтӣ дар сафар

ور صفات دل گرفتی در سفر

Ҳамчуи дил бе пои биё бе сари биё

همچو دل بی‌پا بیا بی‌سر بیا

Чун лаби лаълаш салое ме диҳад

چون لب لعلش صلایی می‌دهد

Гар нае чун хорау мармари биё

گر نه‌ای چون خاره و مرمر بیا

Чун зи шамси аддӣни ҷаҳон пурнур шуд

چون ز شمس الدین جهان پرنور شد

Сӯии табризи о дило бар сари биё

سوی تبریز آ دلا بر سر بیا

Хониш
ғзл шморҳ 179 — прӣ соткнӣ ъндлӣб