Бӯе ҳаме ояд марои моно ки бошад ёри ман

بویی همی‌آید مرا، مانا که باشد یار من

Бар ёди ман паймӯд май он бовафои хумори ман

بر یاد من پیمودْ مِی، آن باوفا خَمّار من

Кӣ ёд ман рафт аз дилаш эй дар дилу ҷони манзилаш

کِی یاد من رفت از دلش؟ ای در دل و جان منزلش

Ҳар лаҳза маъҷунӣ кунад баҳри дили бемори ман

هر لحظه معجونی کُند، بَهرِ دلِ بیمارِ من

Хосса кунун аз ҷӯш ӯ зон ҷӯш берӯпӯш ӯ

خاصه کنون از جوش او، زان جوش بی روپوش او

Раҳмат чу Ҷайҳун меравад дар қулзуми асрори ман

رحمت چو جیحون می رود، در قُلزَم اسرار من

Пардаи сет бар аҳволи ман ин гуфтан ва ин қоли ман

پَرده‌ْست بر احوال من، این گفتن و این قال من

эй нанги гулзори замир аз фикрат чун хори ман

ای ننگِ گلزارِ ضمیر، از فِکرتِ چون خار من

Кӯи наърае ё бонгии андрхўри савдои ман

کو نعره‌ای یا بانِگی، اندر خور سودای من؟

Кӯи офтобӣ ё маӣ монандаи анвори ман

کو آفِتابی یا مَهی، مانندهٔ اَنوار من؟

Инро раҳо кун қайсарӣ омад зи рӯми андари ҳабаш

این را رها کن، قیصری، آمد ز روم اندر حَبَش

То зангро барҳам занад дар бурдани зангори ман

تا زنگ را برهم زند، در بردن زنگار من

Назора кун каз бом ӯ ҳар лаҳзае пайғом ӯ

نَظّاره کن کز بام او، هر لحظه‌ای پیغام او

Аз равзан дил мерасад дар ҷони отшхўори ман

از روزن دل می رسد، در جان آتشخوار من

Лофи висолаш чун занами шарҳи ҷамолаш чун кунам

لافِ وصالش چون زنم؟ شرحِ جمالش چون کُنم؟

Кони тӯтӣони сар май кашанд аз доми ин гуфтори ман

کان طوطیان سر می‌کشند از دام این گفتار من

Андрхўри гуфтори ман мангар ба сӯии ёри ман

اندرخور گفتارِ من، مَنگر به سوی یارِ من

Синои Мӯсоро нигар дар синаи афкори ман

سینای موسی را نگر، در سینهٔ اَفگارِ من

Имшаб дар ин гуфторҳо рамзӣ аз он асрорҳо

امشب در این گفتارها، رمزی از آن اسرارها

Дар пеши бедорон наад он давлати бедори ман

در پیش بیداران نهد، آن دولتِ بیدار من

Он пел бехоб эй аҷаб чун дид ҳндстон ба шаб

آن پیل بی‌خواب ای عجب! چون دید هندُستان به شب؟

Лайлӣ даромад дар талаб дар ҷони маҷнӯни вори ман

لیلی درآمد در طلب، در جان مجنون وار من

Имшаби зи сайлоби дилам вайрон шавад обу гулам

امشب ز سیلاب دلم، ویران شود آب و گلم

Комд ба миробии дили сарчашмаи анҳори ман

کآمد به میرابیِّ دل، سرچشمهٔ اَنهار من

Бар гӯш ман зад ғаррае зон маст шуд ҳар зарра Эй

بر گوشِ من زد غُرَّه‌ای، زان مست شد هر ذرّه‌ای

Бонг паридан мерасад зон ҷаъфари тайёри ман

بانگ پَریدن می‌رسد، زان جعفرِ طَیّار من

ё раб ба ғайри ин забони ҷонро забонии даҳ равон

یا رب به غیرِ این زبان، جان را زبانی دِه، روان

Дар қатъу васли ваҳдатат то бсклди зуннори ман

در قطع و وصلِ وحدتت، تا بسکلد زُنّارِ من

Сабр аз дили ман бардае маст ва харобам карда Эй

صبر از دل من بُرده‌ای، مست و خرابم کرده‌ای

Кӯи илми ман кӯи ҳалами ман кӯи ақли зирксори ман

کو علمِ من؟ کو حلمِ من؟ کو عقلِ زیرکسارِ من؟

Инро бпушон эй писар то нашунӯд он симбр

این را بپوشان ای پسر، تا نشنود آن سیمبَر

эй ҳар чаҳ ғайр дод ӯгар ҷон буд ағёри ман

ای هر چه غیرِ دادِ او، گر جان بُوَد، اَغیارِ من

эй дилбар бе ҷуфти ман эй номдаҳ дар гуфт ман

ای دلبرِ بی‌جفتِ من، ای نامَده در گفتِ من

Ин гуфтро зебӣ бубахш аз зевар эй саттори ман

این گفت را زیبی ببخش، از زیور ای سَتّار من

эй тӯтӣ ҳам хон мо ҷузи қанд бе чунӣ мхо

ای طوطیِ هم‌خوان ما، جز قندِ بی‌چونی مَخا

Неи айни гӯу неи арзи неи нақшу неи осори ман

نی عین گو و نی عَرَض، نی نقش و نی آثار من

Аз куфр ва аз имон раҳад ҷону дилами он сӯ равад

از کفر و از ایمان رَهَد، جان و دلم آن سو رود

Дӯзах будгар ғайр он бошад фану кирдори ман

دوزخ بُوَد گر غیر آن، باشد فَن و کردار من

эй таблаам пршкрти ман табли дигар чун занам

ای طَبله‌ام پُر شِکَّرت، من طبلِ دیگر چون زنم؟

эй ҳар шикан аз зулфи ту сад нофау аттори ман

ای هر شِکن از زلف تو، صد نافه و عطّار من

Меҳмонем кун эй писари ин парда май зан то саҳар

مهمانیَم کن ای پسر، این پرده می‌زن تا سحر

Инаст лӯту пўти ман боғу рузу динори ман

این است لوت و پوت، من باغ و رز و دینار من

Хуфтаи дилам бедор шуд масти шабам ҳушёр шуд

خفتهْ‌دلم بیدار شد، مستِ شبم هشیار شد

Барқии бузад бар ҷони ман зон абри бомдрори ман

برقی بزد بر جان من، زان ابرِ با مِدرارِ من

Дар аввалин ва охирин ишқии бннмўди ин чунин

در اوّلین و آخرین، عشقی بِنَنْمود این چنین

Абсори ибрати дидаро эй ибраи алобсори ман

اَبصار عبرت دیده را، ای عَبرةُ الاَبصار من

Баси сангу бас гавҳар шудам баси муъмин ва кофар шудам

بس سنگ و بس گوهر شدم، بس مؤمن و کافر شدم

Гуҳ по шудам гуҳ сар шудам дар авдату такрори ман

گَه پا شدم گَه سر شدم، در عودت و تکرار من

Рӯзӣ бурун оем зи худ фориғ шавам аз неку бад

روزی برون آیم ز خَود، فارغ شوم از نیک و بد

Гӯям сифоти он самад бо нутқи дронбори ман

گویم صفات آن صَمَد، با نُطقِ در انبار من

Ҷонам нашуд зинҳо хунак ё зои алсмоءу алҳбк

جانم نشد زین‌ها خُنک، یا ذَاالسماء و الحبَک

эй глрху гулзори ман эй равзау азҳори ман

ای گلرُخ و گلزار من، ای روضه و اَزهار من

Имшаб чаҳ бошад қарн ҳо нанишонд он нору лзӣ

امشب چه باشد؟ قرن‌ها، ننشانَد آن نار و لَظی

Ман оби гаштам аз ҳаё сокин нашуд ин нори ман

من آب گشتم از حیا، ساکن نشد این نار من

Ҳар дам ҷавонтар мешавам вази худ ниҳонтар ме шавам

هر دَم جوان‌تر می‌شوم، وز خود نهان‌تر می‌شوم

Ҳамвора онтар мешавам аз давлати ҳамвори ман

همواره آن‌تر می‌شوم، از دولت هموار من

Чун ҷузви ҷонам кул шавам хори гулами ҳам гул шавам

چون جُزوِ جانم، کُل شوم، خار گُلم هم گُل شوم

Гаштами смъно қул шавам дар давраи даввори ман

گشتم سَمِعْنا، قُل شوم، در دورهٔ دَوّارِ من

эй кафи занам мухтал машав ваии мутрибам коҳил машав

ای کف زنم مُختَل مَشو، وی مطربم کاهِل مَشو

Рӯзӣ бихоҳад узри ту он шоҳи боэсори ман

روزی بخواهد عذرِ تو، آن شاهِ باایثار من

Рӯзии шӯии сармаст ӯ рӯзӣ бабўсӣ даст ӯ

روزی شوی سرمست او، روزی ببوسی دست او

Рӯзӣ парешоне кунӣ дар ишқ чун дастори ман

روزی پریشانی کنی، در عشق، چون دستار من

Карда сети имшаби ёд ӯ ҷони марои Фарҳод ӯ

کَرده‌ْست امشب یاد او، جان مرا فرهاد او

Фарёд аз ин қонӯни нави косксти чангаши тори ман

فریاد از این قانون نو، کاشکست چَنگش تار من

Маҷнӯн кӣ бошад пеш ӯ Лайлӣ буд дили риш ӯ

مجنون که باشد پیش او؟ لیلی بُوَد دلْ‌ریشِ او

Номӯси Лайлӣёни баради Лайлии хуши ҳанҷори ман

ناموس لِیلییّان بَرَد، لیلیِّ خوش‌هنجار من

Дасти падари гир эй писар бо ӯ вафо кун то саҳар

دست پدر گیر ای پسر، با او وفا کن تا سحر

Комшби манам андари шарар зон абри оташбори ман

کِامشب منم اندر شَرَر، زان ابرِ آتشبارِ من

Зон меҳаром омад ки ҷон бесабр гардад дар замон

زان مِی حرام آمد که جان، بی‌صبر گردد در زمان

Наҳси Зуҳали надиҳади раҳаш дар дид маи дидори ман

نحس زُحَل نَدْهَد رَهَش، در دید مَهْ‌دیدارِ من

Ҷонгар ҳаме ларзад аз ӯ сад ларзаро май арзад ӯ

جان گر همی‌لرزد از او، صد لرزه را می ارزد او

Кӯи дидаҳои мавҷи ҷӯ дар қулзуми зхори ман

کو دیده‌های موجْ جو، در قُلزَم زخّار من

Ман то қиёмат гӯямаш эй тоҷдори панҷ ва шаш

من تا قیامت گویَمَش، ای تاجدار پنج و شـَش

Ҳайрати ҳаме ҳайрон шавад дар мабасу аншори ман

حیرت همی حیران شود، در مبعث و اِنشار من

Хоҳӣ бигӯ хоҳӣ магӯ сабрӣ надорам ман аз ӯ

خواهی بگو خواهی مگو، صبری ندارم من از او

эй рӯй ӯ имсоли ман эй зулфи ҷаъдаши пори ман

ای روی او امسال من، ای زلف جَعدش پار من

Халқони зи марги андари ҳазари пешаши марои мурдани шукр

خَلقان ز مرگ اندر حَذَر، پیشش مرا مُردن شکر

эй умр бе ӯ марги ман ваии фахр бе ӯ ори ман

ای عمر بی‌او مرگ من، وی فخر بی‌او عار من

Оҳ аз маи мухтал шудаи вази ахтари коҳил шуда

آه از مَهِ مُختل شده، وز اختر کاهل شده

Аз уқдаи ман фориғ шуда бе дониши Фўори ман

از عقده من فارغ شده، بی‌دانش فَوّار من

Бар қутби гирдам эй санам аз ахтарон хилват кунам

بر قُطب گردم ای صَنَم، از اخترانْ خلوت کُنم

Кӯи субҳи мсбўҳони ман кӯи ҳалқаи аҳрори ман

کو صبح مصبوحان من؟ کو حلقهٔ اَحرار من؟

Паҳлуи бунае зўолбён бо паҳлавони коҳилон

پهلو بِنِه ای ذوالبَیان، با پهلوان کاهلان

Безори гаштами зини забони вази қитъау ашъори ман

بیزار گشتم زین زبان، وز قطعه و اشعار من

Ҷузи шамс табризӣ магӯ ҷузи наср ва пирӯзӣ магӯ

جز شمس تبریزی، مگو جز نصر و پیروزی مگو

Ҷузи ишқ ва дилсӯзӣ магӯ ҷузи ин мадони иқрори ман

جز عشق و دلسوزی مگو، جز این مَدان اِقرار من