Ман дузд дидам кӯи баради молу матоъи мардумон

من دزد دیدم کو برد مال و متاع مردمان

Ин дузди мо худ дуздро чун май бдздд аз миён

این دزد ما خود دزد را چون می بدزدد از میان

Хоҳанд аз султони амон чун дузд афзӯнӣ кунад

خواهند از سلطان امان چون دزد افزونی کند

Дуздӣ чу султон мекунад пас аз куҷо хоҳанд амон

دزدی چو سلطان می کند پس از کجا خواهند امان

Ишқаст он султон ки ӯ аз ҷумлаи дуздони дили барад

عشق است آن سلطان که او از جمله دزدان دل برد

То пеши он саркаши баради ҳақи саракашонро мўкшон

تا پیش آن سرکش برد حق سرکشان را موکشان

Ишқаст он дуздӣ ки ӯ аз шаҳнагони дил май барад

عشق است آن دزدی که او از شحنگان دل می برد

Дар хизмати он дузди байни ту шаҳнагон бе карон

در خدمت آن دزد بین تو شحنگان بی‌کران

Овоз додам дӯши ман к-эии хуфтагони дузди омадаи сет

آواز دادم دوش من کای خفتگان دزد آمده‌ست

Дуздед ӯ аз чобукӣ дар ҳайни забонам аз даҳон

دزدید او از چابکی در حین زبانم از دهان

Гуфтам бабандам даст ӯ худ баст ӯ дастони ман

گفتم ببندم دست او خود بست او دستان من

Гуфтам ба занадонаш кунам ӯ менагунҷад дар ҷаҳон

گفتم به زندانش کنم او می نگنجد در جهان

Аз лиззати дуздӣ ӯ ҳар посбони дуздӣ шуда

از لذت دزدی او هر پاسبان دزدی شده

Аз ҳилау дастон ӯ ҳар зиракӣ гашта ниҳон

از حیله و دستان او هر زیرکی گشته نهان

Халқӣ бибинӣ ним шаби ҷамъи омадаи кони дузди кӯ

خلقی ببینی نیم شب جمع آمده کان دزد کو

ӯ низ май пурсад ки кӯи он дузд ӯ худ дар миён

او نیز می پرسد که کو آن دزد او خود در میان

эй моя ҳар гуфту гӯ эй душман вае дӯсти рӯ

ای مایه هر گفت و گو ای دشمن و ای دوست رو

эй ҳам ҳаёти ҷовдон эй ҳам балои ногаҳон

ای هم حیات جاودان ای هم بلای ناگهان

эй рафтаи андари хӯни дил эй дили туро карда бҳл

ای رفته اندر خون دل ای دل تو را کرده بحل

Бар ман бизан захму мҳл ҳқо намехоҳам амон

بر من بزن زخم و مهل حقا نمی‌خواهم امان

Сахта камоне хуш бикаш бар ман бизан он тири хуш

سخته کمانی خوش بکش بر من بزن آن تیر خوش

эй ман фидои тири ту эй ман ғуломи он камон

ای من فدای تیر تو ای من غلام آن کمان

Захми ту дар рагҳои ман ҷонасту ҷони афзои ман

زخم تو در رگ‌های من جان است و جان افزای من

Шамшери ту бар ноӣ ман ҳайфаст эй шоҳи ҷаҳон

شمشیر تو بر نای من حیف است ای شاه جهان

Кӯи ҳалқи Исмоил то аз ханҷарат шукрӣ кунад

کو حلق اسماعیل تا از خنجرت شکری کند

Љорҷиси кӯ каз захми ту ҷонӣ сипорад ҳар замон

جرجیس کو کز زخم تو جانی سپارد هر زمان

Шаҳи шамси табризии магар чун бозояд аз сафар

شه شمس تبریزی مگر چون بازآید از سفر

Як чанд буд андар башар шуд ҳамчуи анқо бе нишон

یک چند بود اندر بشر شد همچو عنقا بی‌نشان