эй шуда аз ҷафои ту ҷониби чархи дӯди ман

ای شده از جفای تو جانبِ چرخ دود من

Ҷавр макун ки башнавад шод шавад ҳасуди ман

جور مکُن که بشنود شاد شود حسود من

Беш макун ту дӯдро шод макун ҳасуд ро

بیش مکُن تو دود را، شاد مکُن حسود را

Ваа ки чаҳ шод мешавад аз талафи вуҷӯди ман

وه که چه شاد می‌شود از تلفِ وجود من!

Талх макун умеди ман эй шукри сипеди ман

تلخ مکُن امید من، ای شِکر سپید من

То надирам зи дасти ту перҳани кабӯди ман

تا ندرم ز دستِ تو پیرهنِ کبودِ من

Дилбару ёри ман тӯии равнақи кори ман тӯй

دلبر و یار من تویی، رونق کار من تویی

Боғу баҳори ман тӯии баҳри ту буд буд ман

باغ و بهار من تویی، بهر تو بود بودِ من

Хоби шабами рабӯдае мӯниси ман ту бӯда Эй

خواب شبم ربوده‌ای، مونس من تو بوده‌ای

Дард туам намӯдае ғайр ту нест суди ман

درد توام نموده‌ای، غیر تو نیست سود من

Ҷони ману ҷаҳони ман Зуҳраи осмони ман

جان من و جهان من! زُهره آسمان من!

Оташи ту нишони ман дар дили ҳамчуи авди ман

آتش تو نشان من، در دلِ همچو عودِ من

Ҷисм набӯд ва ҷон бидам бо ту бар осмон бидам

جسم نبود و جان بُدَم، با تو بر آسمان بُدَم

Ҳеҷ набӯд дар миён гуфт ману шунӯди ман

هیچ نبود در میان گفت من و شنود من