Сайр намешавам з ту нест ҷузи ин гуноҳи ман
سیر نمیشوم ز تو نیست جز این گناه من
Сайр машав зи раҳматам эй ду ҷаҳони паноҳи ман
سیر مشو ز رحمتم ای دو جهان پناه من
Сайр ва малул шуд зи ман хнбу саққоу машк ӯ
سیر و ملول شد ز من خنب و سقا و مشک او
Ташна тараст ҳар замони моҳии оби хоҳи ман
تشنهتر است هر زمان ماهی آب خواه من
Дршкниди кӯзаро пора кунед машк ро
درشکنید کوزه را پاره کنید مشک را
Ҷониби баҳр май рӯм пок кунед роҳи ман
جانب بحر می روم پاک کنید راه من
Чанд шавад замини вҳл аз Қатароти ашки ман
چند شود زمین وحل از قطرات اشک من
Чанд шавад фалаки сияҳ аз ғаму дӯди оҳи ман
چند شود فلک سیه از غم و دود آه من
Чанд бзорди ин дилами вои дилами хароби дил
چند بزارد این دلم وای دلم خراب دل
Чанд бинолад ин лабами пеши хаёли шоҳи ман
چند بنالد این لبم پیش خیال شاه من
Ҷониби баҳри рӯ каз ӯ мавҷи сафо ҳаме расад
جانب بحر رو کز او موج صفا همیرسد
Ғарқаи нигари зи мавҷ ӯ хонау хонақоҳи ман
غرقه نگر ز موج او خانه و خانقاه من
Оби ҳаёт мавҷ зад дӯши зи саҳн хона ам
آب حیات موج زد دوش ز صحن خانهام
Юсуф ман фитод даии ҳамчуи қамар ба чоҳи ман
یوسف من فتاد دی همچو قمر به چاه من
Сайл расед ногаҳони ҷумлаи бабради хирманам
سیل رسید ناگهان جمله ببرد خرمنم
Дӯди баромад аз дилам дона бсухту коҳи ман
دود برآمد از دلم دانه بسوخت و کاه من
Хирмани ман агар бишуд ғам нахӯрам чаҳ ғам хӯрам
خرمن من اگر بشد غم نخورم چه غم خورم
Сад чу маро басасту баси хирмани нури моҳи ман
صد چو مرا بس است و بس خرمن نور ماه من
Дар дил ман даромад ӯ буд хаёлаши оташин
در دل من درآمد او بود خیالش آتشین
Оташ рафт бар серум сӯхта шуд кулоҳи ман
آتش رفت بر سرم سوخته شد کلاه من
Гуфт ки аз самоъҳо ҳурмату ҷоҳ кам шавад
گفت که از سماعها حرمت و جاه کم شود
Ҷоҳи туро ки ишқ ӯ бахт манасту ҷоҳи ман
جاه تو را که عشق او بخت من است و جاه من
Ақл нахоҳаму хиради дониш ӯ маро бас аст
عقل نخواهم و خرد دانش او مرا بس است
Нури Рахш ба ним шаби ғарраи субҳгоҳи ман
نور رخش به نیم شب غره صبحگاه من
Лашкари ғам ҳашар кунад ғам нахӯрам зи лашкараш
لشکر غم حشر کند غم نخورم ز لشکرش
Зонк гирифт талаби талаб то ба фалаки сипоҳи ман
زانک گرفت طلب طلب تا به فلک سپاه من
Аз пай ҳар ғазали дилам тавба кунад з гуфту гӯ
از پی هر غزل دلم توبه کند ز گفت و گو
Роҳ занад дили марои доъияи илоҳи ман
راه زند دل مرا داعیه اله من