Ман тарабами тараби манам Зуҳра занад навой ман

من طربم طرب منم زهره زند نوای من

Ишқи миёни ошиқон шева кунад барои ман

عشق میان عاشقان شیوه کند برای من

Ишқ чу маст ва хуш шавад бихўду каш макаш шавад

عشق چو مست و خوش شود بیخود و کش مکش شود

Фош кунад чу бедилон бар ҳамагони ҳавои ман

فاش کند چو بی‌دلان بر همگان هوای من

Нози маро ба ҷон кашад бар рухи ман нишон кашад

ناز مرا به جان کشد بر رخ من نشان کشد

Чархи фалаки ҳасади баради з онч кунад ба ҷои ман

چرخ فلک حسد برد ز آنچ کند به جای من

Ман сари худ гирифтаам ман зи вуҷӯд рафта ам

من سر خود گرفته‌ام من ز وجود رفته‌ام

Зарра ба зарра мезанад дабдабаи фанои ман

ذره به ذره می زند دبدبه فنای من

Оҳ ки рӯз дайр шуд оҳӯии лутф шер шуд

آه که روز دیر شد آهوی لطف شیر شد

Дилбару ёр сайр шуд аз сухану дуои ман

دلبر و یار سیر شد از سخن و دعای من

Ёр бирафт ва монад дили шаби ҳамаи шаб дар обу гул

یار برفت و ماند دل شب همه شب در آب و گل

Талху хумор май тпм то ба сабӯҳи вои ман

تلخ و خمار می طپم تا به صبوح وای من

То ки сабӯҳ дам занад шамси фалак илм занад

تا که صبوح دم زند شمس فلک علم زند

Боз чу сарв тар шавад пушти хами дўтои ман

باز چو سرو تر شود پشت خم دوتای من

Боз шавад дукони гул ноз кунанд ҷузву кул

باز شود دکان گل ناز کنند جزو و کل

Ноӣ Ироқ бо дуҳул шарҳ диҳад санои ман

نای عراق با دهل شرح دهد ثنای من

Соқии ҷони хубрӯ бода диҳад сабуи сабу

ساقی جان خوبرو باده دهد سبو سبو

То сару пой гум кунад зоҳиди мртзои ман

تا سر و پای گم کند زاهد مرتضای من

Баҳри худои соқиои он қадаҳи шигарф ро

بهر خدای ساقیا آن قدح شگرف را

Бар кафи пери ман буна аз ҷиҳати ризои ман

بر کف پیر من بنه از جهت رضای من

Гуфт ки бодаи додмш дар дилу ҷони нҳодмш

گفت که باده دادمش در دل و جان نهادمش

Болу парии гшодмш аз сифати сафои ман

بال و پری گشادمش از صفت صفای من

Пер кунун з даст шуд сахти хароб ва маст шуд

پیر کنون ز دست شد سخت خراب و مست شد

Нест дар он сифат ки ӯ гуяд нуктаҳои ман

نیست در آن صفت که او گوید نکته‌های من

Соқии одамии кашамгар бикашади марои хушам

ساقی آدمی کشم گر بکشد مرا خوشم

Роҳ буд атоӣ ӯ рӯҳ буд сахои ман

راح بود عطای او روح بود سخای من

Бодаи тӯии сабуи манам оби тӯйу ҷӯи манам

باده توی سبو منم آب توی و جو منم

Масти миёни кӯи манам соқии ман саққои ман

مست میان کو منم ساقی من سقای من

Аз кафи хеш ҷустаам дар так хам нишаста ам

از کف خویش جسته‌ام در تک خم نشسته‌ام

То ҳамагии худо буд ҳокиму кадхудои ман

تا همگی خدا بود حاکم و کدخدای من

Шамси ҳақӣ ки нур ӯ аз табриз теғ зад

شمس حقی که نور او از تبریز تیغ زد

Ғарқаи нур ӯ шуд ин шаъшааи зёии ман

غرقه نور او شد این شعشعه ضیای من