То чаҳ хаёли бастае эй бути бадгумони ман

تا چه خیال بسته‌ای ای بت بدگمان من

То чу хаёл гаштаам эй қамар чу ҷони ман

تا چو خیال گشته‌ام ای قمر چو جان من

Аз пас марги ман агар дида шавад хаёли ту

از پس مرگ من اگر دیده شود خیال تو

Зуди равон равон шавад дар паии ту равони ман

زود روان روان شود در پی تو روان من

Бандаам он ҷамолро то чаҳ кунам камол ро

بنده‌ام آن جمال را تا چه کنم کمال را

Бас будам камоли ту он туаст он ман

بس بودم کمال تو آن تو است آن من

Ҷониб хеш нагузарам дар рух хеш нанигарам

جانب خویش نگذرم در رخ خویش ننگرم

Зонк ба айб нанигарад дидаи ғайби дони ман

زانک به عیب ننگرد دیده غیب دان من

Чашми маронигоргар сохт ба сӯии он қамар

چشم مرا نگارگر ساخت به سوی آن قمر

То ҷуз моҳ нанигарад Зуҳраи осмони ман

تا جز ماه ننگرد زهره آسمان من

Чун нагарм ба ғайри ту эй ба ду дидаи сайри ту

چون نگرم به غیر تو ای به دو دیده سیر تو

Хосса ки дар ду дида шуд нури ту посбони ман

خاصه که در دو دیده شد نور تو پاسبان من

Ман чу ки бенишон шудам чун қамар ҷаҳон шудам

من چو که بی‌نشان شدم چون قمر جهان شدم

Дида буд магар касе дар рухи ту нишони ман

دیده بود مگر کسی در رخ تو نشان من

Шод шудаи замонҳо аз аҷаби замона Эй

شاد شده زمان‌ها از عجب زمانه‌ای

Соф шудаи маконҳо зон ма бе макони ман

صاف شده مکان‌ها زان مه بی‌مکان من

Аз табризи шамси дайн то ки фишонд остин

از تبریز شمس دین تا که فشاند آستین

Хушк нашуд зи ашку хӯни як нафаси остони ман

خشک نشد ز اشک و خون یک نفس آستان من