эй дил чу намегардад дар шарҳи забони ман

ای دل چو نمی‌گردد در شرح زبان من

Ваон ҳарф намегунҷад дар саҳни баёни ман

وان حرف نمی‌گنجد در صحن بیان من

намегардад тан дар код бар ҷои забони худ

می گردد تن در کد بر جای زبان خود

Дар пардаи он мутриб кӯ зад зарабони ман

در پرده آن مطرب کو زد ضربان من

Ҳам соғар ва ҳам бодаи сармаст аз он соқӣ

هم ساغر و هم باده سرمست از آن ساقی

Ҳам ҷону ҷаҳони ҳайрон дар ҷону ҷаҳони ман

هم جان و جهان حیران در جان و جهان من

Аз ғайби яке лаълӣ дар ғор ҷаҳон омад

از غیب یکی لعلی در غار جهان آمد

Ваон лаъл шудаи ҳайрон дар иззати кони ман

وان لعل شده حیران در عزت کان من

Моро ту куҷои ёбигар мӯӣ ба мӯи ҷӯӣ

ما را تو کجا یابی گر موی به مو جویی

Чун дар сари зулф ӯ гашта сети макони ман

چون در سر زلف او گشته‌ست مکان من

Ҷони дӯши мари он маро мегуфт дилами хстӣ

جان دوش مر آن مه را می گفت دلم خستی

Пайкони пар аз хӯни байн эй сахтаи камони ман

پیکان پر از خون بین ای سخته کمان من

Гуфто ки шикори ман ҷузи шер куҷо бошад

گفتا که شکار من جز شیر کجا باشد

Ҷузи лаъли бадахшонӣ кӣ ёфт нишони ман

جز لعل بدخشانی کی یافت نشان من

Ҷузи далқи ду сдпораҳи ман пораи куҷои гирам

جز دلق دو صدپاره من پاره کجا گیرم

Боқии қумошати кӯ эй далқи кашони ман

باقی قماشت کو ای دلق کشان من

Шамс алҳақ табризӣ аз даври замони бартар

شمس الحق تبریزی از دور زمان برتر

Ва афзӯдаи з ҳар даврӣ аз ваии даврони ман

و افزوده ز هر دوری از وی دوران من