Чаро мункир шудӣ эй мейри кӯрон

چرا منکر شدی ای میر کوران

намегӯям ки маҷнӯнро мшўрон

نمی‌گویم که مجنون را مشوران

Ту май гӯйӣ ки бинмо ғайбён ро

تو می گویی که بنما غیبیان را

Стиронро чаҳ нисбат бо сутурон

ستیران را چه نسبت با ستوران

Дар ин дарё чаҳ киштӣ ва чаҳ таҳта

در این دریا چه کشتی و چه تخته

Дар ин бахшиш чаҳ наздикон чаҳ даврон

در این بخشش چه نزدیکان چه دوران

Адам дарёст венаи олами яке каф

عدم دریاست وین عالم یکی کف

Сулаймонӣаст венаи халқон чу мӯрон

سلیمانی است وین خلقان چو موران

зи ҷӯш баҳр ояд каф ба ҳастӣ

ز جوش بحر آید کف به هستی

Ду пораи каф буд Эрону турон

دو پاره کف بود ایران و توران

Дар он ҷӯшаш бигӯ кӯшиш чаҳ бошад

در آن جوشش بگو کوشش چه باشد

Чаҳ мелофанд аз сабри ин сабурон

چه می لافند از صبر این صبوران

Аз ин баҳранд зиштон гашта нағзон

از این بحرند زشتان گشته نغزان

Аз ин мавҷанд ширин гашта шӯрон

از این موجند شیرین گشته شوران

Напардозӣ ба ман эй шамси табриз

نپردازی به من ای شمس تبریز

Ки дар ишқат ҳаме сӯзанд ҳурон

که در عشقت همی‌سوزند حوران