Дили маъшӯқ сўзидаҳаст бар ман

دل معشوق سوزیده است بر من

Вазони сӯзиши ҷаҳонро сӯхти хирман

وزان سوزش جهان را سوخت خرمن

Бузади оташ ба ҷони бандаи шамъӣ

بزد آتش به جان بنده شمعی

Каз ӯ шуд муми ҷони сангу оҳан

کز او شد موم جان سنگ و آهن

Падед омад аз он оташ ба ногуҳ

پدید آمد از آن آتش به ناگه

Миёни шаби ҳазорон субҳи равшан

میان شب هزاران صبح روشن

Ба кӯии ишқи овозаи дарафтод

به کوی عشق آوازه درافتاد

Ки шуд дар хонаи дили шакли равзан

که شد در خانه دل شکل روزن

Чаҳ равзани коФтоби нави баромад

چه روزن کآفتاب نو برآمد

Ки соя нест он ҷои қадари сӯзан

که سایه نیست آن جا قدر سوزن

Аз он нурӣ ки аз лутфаши брстаҳи сет

از آن نوری که از لطفش برسته‌ست

зи оташи гулбуну насрину сӯсан

ز آتش گلبن و نسرین و سوسن

Аз он сӯ бозгард эй ёри бдхў

از آن سو بازگرد ای یار بدخو

Бад-ӣни сӯи о ки ин сӯйаст муъмин

بدین سو آ که این سوی است مؤمن

Ба сӯй бе сӯии ҷумла баҳор аст

به سوی بی‌سوی جمله بهار است

Ба ҳар сӯи ғайри ин сармои баҳман

به هر سو غیر این سرمای بهمن

Чу шамси аддӣн ҷон омад зи табриз

چو شمس الدین جان آمد ز تبریز

Ту ҷон кандан ҳамеи хоҳӣ ҳаме кун

تو جان کندن همی‌خواهی همی‌کن