Бро бар бом ва акнӯн моҳи нави байн

برآ بر بام و اکنون ماه نو بین

Дро дар боғ ва акнӯн себ май чин

درآ در باغ و اکنون سیب می چین

Аз он себӣ ки бишкофад дар рӯм

از آن سیبی که بشکافد در روم

Равад буии хушаш то чину Мочӣн

رود بوی خوشش تا چین و ماچین

Бро бар хирмани себ ва бикаш по

برآ بر خرمن سیب و بکش پا

зи себ лаъл кун фарш ва ниҳолин

ز سیب لعل کن فرش و نهالین

Агар себаш лақаб гӯям вагар май

اگر سیبش لقب گویم وگر می

Вагар наргис вагар гулзору насрин

وگر نرگس وگر گلزار و نسرین

Яке чизаст дар вай чист кон нест

یکی چیز است در وی چیست کان نیست

Худои пояндаи дораш ё раби омин

خدا پاینده دارش یا رب آمین

Биё акнӯн агар афсонаи хоҳӣ

بیا اکنون اگر افسانه خواهی

Дро дар пеши ман чун шамъ биншин

درآ در پیش من چون شمع بنشین

Ҳамеи тарсам ки бигурезӣ зи гӯша

همی‌ترسم که بگریزی ز گوشه

Брои боло бурун андоз наълин

برآ بالا برون انداز نعلین

Ба паҳлуем нишин брчФс бар ман

به پهلویم نشین برچفس بر من

Раҳо кун ноз ва он хуҳои пешин

رها کن ناز و آن خوهای پیشین

Биомез андакӣ эй кони раҳмат

بیامیز اندکی ای کان رحمت

Ки то гардад рухи зарди ту рангин

که تا گردد رخ زرد تو رنگین

Раво бошад вагар худ ман нагӯям

روا باشد وگر خود من نگویم

Ҳамеша ишвау ваъдаи дуруғин

همیشه عشوه و وعده دروغین

Аз ин покии ту лекини ошиқон ро

از این پاکی تو لیکن عاشقان را

Парокандаи сухан ҳо ҳаст ойин

پراکنده سخن‌ها هست آیین

Зиҳии авсофи шамси аддӣни табриз

زهی اوصاف شمس الدین تبریز

Зиҳии кару фару имкону тамкин

زهی کر و فر و امکان و تمکین