Ақл аз каф ишқ хӯрд афюн

عقل از کف عشق خورد افیون

Ҳаши дори ҷунуни ақл акнӯн

هش دار جنون عقل اکنون

Ишқи маҷнӯну ақли оқил

عشق مجنون و عقل عاقل

Имрӯз шуданд ҳар ду маҷнӯн

امروز شدند هر دو مجنون

Ҷайҳун ки ба ишқ баҳр ме рафт

جیحون که به عشق بحر می رفت

Дарё шуду маҳви гашти Ҷайҳун

دریا شد و محو گشت جیحون

Дар ишқ расед баҳр хӯн дид

در عشق رسید بحر خون دید

Бинишаст хиради миёнаи хӯн

بنشست خرد میانه خون

Бар фарқ гирифт мавҷи хунаш

بر فرق گرفت موج خونش

Май баради з ҳар сӯй ба бе сўн

می برد ز هر سوی به بی‌سون

То гум кардаш тамом аз худ

تا گم کردش تمام از خود

То гашт ба ишқи чусту мавзун

تا گشت به عشق چست و موزون

Дар гум шудагӣ расед ҷое

در گم شدگی رسید جایی

Кони ҷо на замин буд на гардун

کان جا نه زمین بود نه گردون

Гар пеш равад қадам надорад

گر پیش رود قدم ندارد

Вар биншинад пас ӯаст мағбун

ور بنشیند پس او است مغبون

Ногоҳ бидид зон сӯии маҳв

ناگاه بدید زان سوی محو

Зон сӯии ҷаҳони нур бе чун

زان سوی جهان نور بی‌چون

Як снҷқ ва сад ҳазор найза

یک سنجق و صد هزار نیزه

Аз нури латифи гашти мафтӯн

از نور لطیف گشت مفتون

Он пои гирифтааш равон шуд

آن پای گرفته‌اش روان شد

намерафт дар он аҷиби ҳомӯн

می رفت در آن عجیب‌هامون

То бӯ ки расад қадам бидон ҷо

تا بو که رسد قدم بدان جا

То руста шавад зи хешу модӯн

تا رسته شود ز خویش و مادون

Пеш омад дар раҳаши ду водӣ

پیش آمد در رهش دو وادی

Як оташи бади якяш гулгун

یک آتش بد یکیش گلگون

Овоз омад ки рӯ дар оташ

آواز آمد که رو در آتش

То ёфт шӯй ба гулистони ҳўн

تا یافت شوی به گلستان هون

Вар зонк ба гулистони даройӣ

ور زانک به گلستان درآیی

Худро бинӣ дар оташу тун

خود را بینی در آتش و تون

Бар пушти фалаки парӣ чу исо

بر پشت فلک پری چو عیسی

Ва андари болои фурӯ чу қорун

و اندر بالا فرو چو قارون

Бигурезу амони шоҳи ҷони ҷӯ

بگریز و امان شاه جان جو

Аз ҷумлаи Ақилаҳо ту берун

از جمله عقیله‌ها تو بیرون

Он шамси аддӣну фахри табриз

آن شمس الدین و فخر تبریز

Каз ҳар чаҳ сифат куняш афзӯн

کز هر چه صفت کنیش افزون