Аз мо Марв эй чароғи равшан

از ما مرو ای چراغ روشن

То зинда шавад ҳазор чун ман

تا زنده شود هزار چون من

То бушковад аз дарун ҳар хор

تا بشکفد از درون هر خار

Сад наргису ёсамину сӯсан

صد نرگس و یاسمین و سوسن

Бар ҳар шохии ҳазор мива

بر هر شاخی هزار میوه

Дар ҳар гултар ҳазор гулшан

در هر گل تر هزار گلشن

Ҷони шабро ту чун чароғӣ

جان شب را تو چون چراغی

ё ҷони чароғро чу равған

یا جان چراغ را چو روغن

эй равзани хонаро чу хуршед

ای روزن خانه را چو خورشید

ё хонаи бастаро чу равзан

یا خانه بسته را چو روزن

эй ҷавшанро чу дасти Довӯд

ای جوشن را چو دست داوود

ё рустами ҷангро чу ҷавшан

یا رستم جنگ را چو جوشن

Хуршеди паии ту ғарқи оташ

خورشید پی تو غرق آتش

Вази баҳри ту сохт моҳи хирман

وز بهر تو ساخت ماه خرمن

Нстонди ҳеҷ кас ба ҷузи ту

نستاند هیچ کس به جز تو

Товони баҳорро зи баҳман

تاوان بهار را ز بهمن

Аз шавқи ту боғу роғ дар ҷӯш

از شوق تو باغ و راغ در جوش

Вази ишқи ту гули даридаи доман

وز عشق تو گل دریده دامن

эй дӯсти маро чу сар ту бошӣ

ای دوست مرا چو سر تو باشی

Ман ғам нахӯрам зи вом кардан

من غم نخورم ز وام کردن

Рӯзӣ ки гузар кунӣ ба бозор

روزی که گذر کنی به بازار

Ҳам мард равад зи хеш ва ҳам зан

هم مرد رود ز خویش و هم زن

Ваон шаб ки сабӯҳ ӯ ту бошӣ

وان شب که صبوح او تو باشی

Ҳам рӯҳ буд хароб ва ҳам тан

هم روح بود خراب و هم تن

Туркӣ кунад он сабӯҳ ва гуяд

ترکی کند آن صبوح و گوید

Бо ҳиндӯии шаб ба хашми сини син

با هندوی شب به خشم سن سن

Таркят ба аз хароҷи булғор

ترکیت به از خراج بلغار

Ҳар сини сини ту ҳазор раҳзан

هر سن سن تو هزار رهزن

Гуфтӣ ки хамӯш ман хамӯшам

گفتی که خموش من خموشم

Гар зонк наёрем ба гуфтан

گر زانک نیاریم به گفتن

Вари гӯши рубоб дил бипечӣ

ور گوش رباب دل بپیچی

Дар гуфт оем ки тани тнни тан

در گفت آیم که تن تنن تن

Хокӣ будам хамӯшу сокин

خاکی بودم خموش و ساکن

Мастам кардӣ ба ҳаст кардан

مستم کردی به هست کردن

Ҳастӣ бигзорам ва шавам хок

هستی بگذارم و شوم خاک

То ҳаст кунӣ маро дигар фан

تا هست کنی مرا دگر فن

Хомӯш ки гуфт низ ҳастӣ аст

خاموش که گفت نیز هستی است

Бош аз паии анстўоши алкн

باش از پی انصتواش الکن