эй зи ту маи пои кӯбони вази ту Зуҳраи дафи занон

ای ز تو مه پای کوبان وز تو زهره دف زنان

намезананд эй ҷони мардони ишқи мо бар дафи занон

می زنند ای جان مردان عشق ما بر دف زنان

Нақл ҳар маҷлис шудаи сети ин ишқи моу ҳасани ту

نقل هر مجلس شده‌ست این عشق ما و حسن تو

Шуҳраи шаҳрӣ шуда мо кӯи чунин бад шуд чунон

شهره شهری شده ما کو چنین بد شد چنان

эй ба ҳар ҳангомаи доми ишқи ту ҳангомаи гир

ای به هر هنگامه دام عشق تو هنگامه گیر

Ваии чакидаи хӯни мо бар роҳи раҳи рӯро нишон

وی چکیده خون ما بر راه ره رو را نشان

Сад ҳазорон захм бар синаи зи захми тири ишқ

صد هزاران زخم بر سینه ز زخم تیر عشق

Сад шикори хастау неи тири пайдои неи камон

صد شکار خسته و نی تیر پیدا نی کمان

Рӯй дар девор карда дар ғами ту марду зан

روی در دیوار کرده در غم تو مرد و زن

зи обу нони ишқи рафтаи Аштҳои обу нон

ز آب و نان عشق رفته اشتهای آب و نان

Хӯни ошиқ ашк шуд вази ашк ӯ сабза бараст

خون عاشق اشک شد وز اشک او سبزه برست

Сабзаҳо аз акс рӯй чун гули ту гулистон

سبزه‌ها از عکس روی چون گل تو گلستان

Завқи ишқат чун з ҳад шуд халқ отшхўор шуд

ذوق عشقت چون ز حد شد خلق آتشخوار شد

Ҳамчуи аштрмрғ оташ мехӯрд дар ишқи ҷон

همچو اشترمرغ آتش می خورد در عشق جان

Ҳиҷри сард чун зимистони роҳҳоро баста буд

هجر سرد چون زمستان راه‌ها را بسته بود

Дар замини маҳбӯс буд ашкўФаҳҳои бӯстон

در زمین محبوس بود اشکوفه‌های بوستان

Чунк роҳ эмин шуд аз дод баҳорон омаданд

چونک راه ایمن شد از داد بهاران آمدند

Сабзаро теғи бараҳнаи ғунчаро дар кафи синон

سبزه را تیغ برهنه غنچه را در کف سنان

Хези беруни о ба бустон каз раҳ давр омаданд

خیز بیرون آ به بستان کز ره دور آمدند

Хези колқодми изору ранҷаи шӯ мураккаб барон

خیز کالقادم یزار و رنجه شو مرکب بران

Аз адами бастанди рахту ҷониб баҳр омаданд

از عدم بستند رخت و جانب بحر آمدند

Онгаҳ аз баҳр омаданд андари ҳаво то осмон

آنگه از بحر آمدند اندر هوا تا آسمان

Бурҷи бурҷи осмонро гашта ва пзрФтаҳ анд

برج برج آسمان را گشته و پذرفته اند

Аз ҳар астораҳи бизоъату омада то хокдон

از هر استاره بضاعت و آمده تا خاکدان

Обу оташи з осмонаш мерасад ҳар дами мадад

آب و آتش ز آسمانش می رسد هر دم مدد

Чанд рӯзӣ кандар ин хоканд эшон миҳмон

چند روزی کاندر این خاکند ایشان میهمان

Хонҳо бар сари насиму косҳо бар кафи сабо

خوان‌ها بر سر نسیم و کاس‌ها بر کف صبا

Бо тибқи пӯшӣ ки пӯшидаи сети ҷуз аз аҳл хон

با طبق پوشی که پوشیده‌ست جز از اهل خوان

намерасанд ва ҳар касе прессон ки чист андари тибқ

می رسند و هر کسی پرسان که چیست اندر طبق

Бо забон ҳол мегӯйанд бо прсндгон

با زبان حال می گویند با پرسندگان

Ҳар касегар мҳрмстии пас тибқ пӯшида чист

هر کسی گر محرمستی پس طبق پوشیده چیست

Қӯти ҷон чун ҷони ниҳону қӯти тани пайдо чу нон

قوت جان چون جان نهان و قوت تن پیدا چو نان

Завқи нони ҳам гурусна бинад набинад ҳеҷ сайр

ذوق نان هم گرسنه بیند نبیند هیچ سیر

Бар дукони нонбо аз нон чаҳ медонад дукон

بر دکان نانبا از نان چه می داند دکان

Нонвогар гуруснаи сетии ҳеҷ нони нФрўхтӣ

نانوا گر گرسنه ستی هیچ نان نفروختی

Гар бдонстии сабои гулро накардӣ голфашон

گر بدانستی صبا گل را نکردی گلفشان

Ҳар каш аз маъшӯқ завқӣ нест ало дар фурухт

هر کش از معشوق ذوقی نیست الا در فروخت

ӯ набошад ошиқ ӯ бошад ба маънии қлтбон

او نباشد عاشق او باشد به معنی قلتبان

Узри ошиқгар фурушади донки майл дилбар аст

عذر عاشق گر فروشد دانک میل دلبر است

Аз зарурат то набандад дар ба рӯйиши длстон

از ضرورت تا نبندد در به رویش دلستان

Чунк мебинад ки майли дилбари андар шуҳрагӣ аст

چونک می بیند که میل دلبر اندر شهرگی است

Ашк май боради зи рашки он санам аз дидагон

اشک می بارد ز رشک آن صنم از دیدگان

Ашк ӯ мари рашк ӯро зиду душмани омадаи сет

اشک او مر رشک او را ضد و دشمن آمده‌ست

Рашк пинҳон дораду ашкаши равон ва қисса хон

رشک پنهان دارد و اشکش روان و قصه خوان

Тухм пинҳон карда худро нигари боғу чаман

تخم پنهان کرده خود را نگر باغ و چمن

Шаҳвати пинҳони худро байни яке шахсеи давон

شهوت پنهان خود را بین یکی شخصی دوان

Айни пинҳон доштан шуд иллати пайдо шудан

عین پنهان داشتن شد علت پیدا شدن

Белисонӣ мешавад бар рағми мо айни лисон

بی لسانی می شود بر رغم ما عین لسان

Чанд фарзандон ба ҳар андешаи баъди марги хеш

چند فرزندان به هر اندیشه بعد مرگ خویش

Гирди ҷони хеши бинӣ дар лаҳади бобокнон

گرد جان خویش بینی در لحد باباکنان

Зода аз андешаҳои хуби ту валадону ҳур

زاده از اندیشه‌های خوب تو ولدان و حور

Зода аз андешаҳои зишти ту деви калон

زاده از اندیشه‌های زشت تو دیو کلان

Сари андешаи муҳандиси байн шудаи қасру саро

سر اندیشه مهندس بین شده قصر و سرا

Сари тақдири азалро байн шудаи чандини ҷаҳон

سر تقدیر ازل را بین شده چندین جهان

Воқифӣ аз сари худ аз сари сари воқиф на Эй

واقفی از سر خود از سر سر واقف نه‌ای

Сари сар ҳамчун дил омад сари ту ҳамчун забон

سر سر همچون دل آمد سر تو همچون زبان

Гар сар ту ҳаст хуб аз сари сар эмин мабош

گر سر تو هست خوب از سر سر ایمن مباش

Бош ноэмин ки ноэмин ҳаме ёбад амон

باش ناایمن که ناایمن همی‌یابد امان

Сарбаландии сарву ханда гул навой андалеб

سربلندی سرو و خنده گل نوای عندلیب

Миваҳои гарми рӯи сари дами сарди хазон

میوه‌های گرم رو سر دم سرد خزان

Баргҳо ларзон чаҳ меларзид вақт шодӣ аст

برگ‌ها لرزان چه می لرزید وقت شادی است

Домҳо дар донаҳои хуш буд эй боғбон

دام‌ها در دانه‌های خوش بود ای باغبان

Мо зи сарсабзӣ ба рӯй зард чанд афтода ем

ما ز سرسبزی به روی زرد چند افتاده‌ایم

Дар камӣни ғайби бас тираст парон аз камон

در کمین غیب بس تیر است پران از کمان

Лолаи рухи афрӯхтаи ваз хашм шуд дили сӯхта

لاله رخ افروخته وز خشم شد دل سوخته

Сунбулаи пурсуду кжгрдни зи андешаи гарон

سنبله پرسود و کژگردن ز اندیشه گران

Он гули сӯрии ситезаи гули дуконӣ боз кард

آن گل سوری ستیزه گل دکانی باز کرد

Ранг ҳо омехт аммо несташ бӯе аз он

رنگ‌ها آمیخت اما نیستش بویی از آن

Хӯшаҳо аз сусти поеи рӯи ниҳода бар замин

خوشه‌ها از سست پایی رو نهاده بر زمین

Ғӯрааш ширин шуд охир аз хитоби исҷдон

غوره‌اش شیرین شد آخر از خطاب یسجدان

Наргиси хираи нигари охир чаҳ май бинӣ ба боғ

نرگس خیره نگر آخر چه می بینی به باغ

Гуфт ғаммозӣ кунам пас ман нагунҷам дар миён

گفت غمازی کنم پس من نگنجم در میان

Сўснои афсӯс май дорӣ забон кардӣ бурун

سوسنا افسوس می داری زبان کردی برون

ё забони даракаш чу мо ва ё бикун ҳолеи баён

یا زبان درکش چو ما و یا بکن حالی بیان

Гуфт бе гуфтани забони мо баёни ҳоли мост

گفت بی‌گفتن زبان ما بیان حال ماست

Гар на поёни росхстии сабз кӣ будӣ сарон

گر نه پایان راسخستی سبز کی بودی سران

Гуфтам эй беди пиёда чун пиёдаи руста Эй

گفتم ای بید پیاده چون پیاده رسته‌ای

Гуфт то лутфи тавозуъи гирам аз оби равон

گفت تا لطف تواضع گیرم از آب روان

Ранг маъшӯқаст себи лаълро таъми турш

رنگ معشوق است سیب لعل را طعم ترش

Зонк хубонро турш бӯдани бзибд ин бидон

زانک خوبان را ترش بودن بزیبد این بدان

Пас дарахту шохи шафтолу чаро пастӣ намӯд

پس درخت و شاخ شفتالو چرا پستی نمود

Баҳри шафтолу фишондани пеши шФтолўстон

بهر شفتالو فشاندن پیش شفتالوستان

Гуфт оре лек вақте медиҳад шафтолуе

گفت آری لیک وقتی می دهد شفتالویی

Ки расад ҷон аз тани ошиқи зи нохун то даҳон

که رسد جان از تن عاشق ز ناخن تا دهان

эй сапедори ин баландӣ ҷустанат расвоӣ аст

ای سپیدار این بلندی جستنت رسوایی است

Чун на гули дорӣ на мива гуфт хомаши ҳону ҳон

چون نه گل داری نه میوه گفت خامش هان و هان

Гар гулам будӣу миваи ҳамчуи ту хўдбинмӣ

گر گلم بودی و میوه همچو تو خودبینمی

Фориғам аз дид худ бар хўдпрстони дидбон

فارغم از دید خود بر خودپرستان دیدبان

Нори обиро ҳаме гуфт ин рухи зардат з чист

نار آبی را همی‌گفت این رخ زردت ز چیست

Гуфт зон дурдонаҳо кандар даруни дории ниҳон

گفت زان دردانه‌ها کاندر درون داری نهان

Гуфт чун донистае аз сари ман гуфтои бдонк

گفت چون دانسته‌ای از سر من گفتا بدانک

наменаганҷӣ дар худу хандони намоеи нордон

می نگنجی در خود و خندان نمایی ناردان

Неи ту хандонӣ ҳамеша хоҳ ханду хоҳи не

نی تو خندانی همیشه خواه خند و خواه نی

Вази ту хандонаст олам чун ҷинони андари ҷинон

وز تو خندان است عالم چون جنان اندر جنان

Лек он ханда чун барқ ӯ рост кӯ гиряд чу абр

لیک آن خنده چون برق او راست کو گرید چو ابر

Абр агар гирён набошад барқ аз ӯ набӯд ҷаҳон

ابر اگر گریان نباشد برق از او نبود جهان

Хокро дидам сиёҳу тирау равшани замир

خاک را دیدم سیاه و تیره و روشن ضمیر

Об равшан омад аз гардун ва кардаш имтиҳон

آب روشن آمد از گردون و کردش امتحان

Оби равшанро пазиро шуд замири равшанаш

آب روشن را پذیرا شد ضمیر روشنش

Зод чун фирдавсу ҷинати шоху кох бе карон

زاد چون فردوس و جنت شاخ و کاخ بی‌کران

Ин хиёру харбуза дар роҳи давру пои суст

این خیار و خربزه در راه دور و پای سست

Чун пиёда ҳоҷ меоянд андари корвон

چون پیاده حاج می آیند اندر کاروان

Бодияи хӯни хори бинӣ аз адами сӯии вуҷӯд

بادیه خون خوار بینی از عدم سوی وجود

Бар хитоб кун ҳамаи лаббайки гӯи баҳри амон

بر خطاب کن همه لبیک گو بهر امان

Чаҳ пиёдаи блаки хуфтаи рафта чун асҳоби Каҳф

چه پیاده بلک خفته رفته چون اصحاب کهف

Хуфтаи паҳлу бар замину рафтаи так то осмон

خفته پهلو بر زمین و رفته تک تا آسمان

Дар чунин маҷмаъ каду омад расан бозӣ гирифт

در چنین مجمع کدو آمد رسن بازی گرفت

Аз кӣ дид он зу ки додаш он расанҳои расон

از کی دید آن زو که دادش آن رسن‌های رسان

Ин чаманҳо венаи самани венаи миваҳо худ ризқи мост

این چمن‌ها وین سمن وین میوه‌ها خود رزق ماست

Он гёу хору гул кандар биёбонаст он

آن گیا و خار و گل کاندر بیابان است آن

Он насибу мивау рӯзии қавмӣ дигар аст

آن نصیب و میوه و روزی قومی دیگر است

Нафрат ва бемайлӣ мо ҳаст онро посбон

نفرت و بی‌میلی ما هست آن را پاسبان

Сад ҳазорон мӯру мор ва сад ҳазорон ризқи хор

صد هزاران مور و مار و صد هزاران رزق خوار

Ҳар яке ҷӯяд насиба ҳар яке дорад фиғон

هر یکی جوید نصیبه هر یکی دارد فغان

Ҳар давои дармони ранҷӣ ҳар якеро толибӣ

هر دوا درمان رنجی هر یکی را طالبی

Чун ъқоқирӣ ки нашносад ба ғайри тиби дон

چون عقاقیری که نشناسد به غیر طب دان

Баси гёи кони пеши мо заҳр ва бар эшон пои заҳр

بس گیا کان پیش ما زهر و بر ایشان پای زهر

Пеши мо хорасту пеши уштурони хрмобнон

پیش ما خار است و پیش اشتران خرمابنان

Ҷўзу бодом аз дарун мағзасту беруни пӯсту қишр

جوز و بادام از درون مغز است و بیرون پوست و قشر

Андаруни пӯсти парварда чу байзаи мокиён

اندرون پوست پرورده چو بیضه ماکیان

Бози хурмои акси он беруни хушу ботини қшўр

باز خرما عکس آن بیرون خوش و باطن قشور

Ботину зоҳири ту чун анҷӣр бош эй меҳрбон

باطن و ظاهر تو چون انجیر باش ای مهربان

Ҷазбаи шохи обро аз бех то боло кашад

جذبه شاخ آب را از بیخ تا بالا کشد

Ҳамчунонк ҷазбаи ҷонро баркашад бе нардбон

همچنانک جذبه جان را برکشد بی‌نردبان

Ғўсаҳи гашти ин бод ва обистан шуд он хоку дарахт

غوصه گشت این باد و آبستن شد آن خاک و درخت

Бодҳо чун гшни тозии шохаҳо чун Модён

بادها چون گشن تازی شاخه‌ها چون مادیان

намерасад ҳар ҷинси мурғӣ дар баҳор аз гармсер

می رسد هر جنس مرغی در بهار از گرمسیر

Ҳамчуи меҳмон срсрӣ месозад ин ҷои ошён

همچو مهمان سرسری می سازد این جا آشیان

Сад ҳазорон ғайб мегӯйанд мурғон дар замир

صد هزاران غیب می گویند مرغان در ضمیر

Кон фалон хоҳад гузаштани ҷой ӯ гирад фалон

کان فلان خواهد گذشتن جای او گیرد فلان

Аз сулаймони нома ҳо овардаанд ин ҳудҳудон

از سلیمان نامه‌ها آورده‌اند این هدهدان

Кӯи забони мурғи доне то шавад ӯ тарҷумон

کو زبان مرغ دانی تا شود او ترجمان

Ориф мурғонаст лаки лаки лаки лакаши доне ки чист

عارف مرغان است لک لک لک لکش دانی که چیست

Малики лаку аламри лаку алҳмди лак ё мстъон

ملک لک و الامر لک و الحمد لک یا مستعان

Вақти пела рӯҳ омад қшлқи танро бҳл

وقت پیله روح آمد قشلق تن را بهل

Охир аз мурғон биомузед расми таркмон

آخر از مرغان بیاموزید رسم ترکمان

Ҳамчуи мурғони посбонӣ хеш кун тасбеҳи гӯ

همچو مرغان پاسبانی خویش کن تسبیح گو

Чанд гоҳе худ шавад тасбеҳи ту тасбеҳ хон

چند گاهی خود شود تسبیح تو تسبیح خوان

Бас кунам зини бод паймудани валикин чора нест

بس کنم زین باد پیمودن ولیکن چاره نیست

Зонк киштии муҷоҳид кӣ равад бе бодбон

زانک کشتی مجاهد کی رود بی‌بادبان

Бодпимоиӣ баҳор омад ҳаёти олимӣ

بادپیمایی بهار آمد حیات عالمی

Бодпимоиӣ хазон омад азоби инсу ҷон

بادپیمایی خزان آمد عذاب انس و جان

Ин баҳору боғи беруни акси боғ ботин аст

این بهار و باغ بیرون عکس باغ باطن است

Як қурозаи сети ин ҳамаи олам ва ботин ҳаст кон

یک قراضه‌ست این همه عالم و باطن هست کان

Лоҷарами мо ҳар чаҳ мегӯйем андар назм ҳаст

لاجرم ما هر چه می گوییم اندر نظم هست

Назд ошиқи нақди вақт ва назд оқили достон

نزد عاشق نقد وقت و نزد عاقل داستان

Ақл доноӣасту нақлаш нақл омад ё қиёс

عقل دانایی است و نقلش نقل آمد یا قیاس

Ишқи кон бениш омад з офтоб кун факон

عشق کان بینش آمد ز آفتاب کن فکان

Офтобии кӯ муҷаррад омад аз бурҷи ҳамл

آفتابی کو مجرد آمد از برج حمل

Офтобӣ беназир бе қарини хуши қирон

آفتابی بی‌نظیر بی‌قرین خوش قران

Онк лошрқиаҳ бӯда сету лоғрбиаҳ

آنک لاشرقیه بوده‌ست و لاغربیه

Зонк шарқ ва ғарб бошад дар замин ва дар замон

زانک شرق و غرب باشد در زمین و در زمان

Офтобӣ кӯ насузад ҷузи дили ушшоқ ро

آفتابی کو نسوزد جز دل عشاق را

Меҳри ҷон раҳ ёбад он ҷои неи рабиъу меҳри ҷон

مهر جان ره یابد آن جا نی ربیع و مهر جان

Чунк моро аз замин ва аз замони беруни барад

چونک ما را از زمین و از زمان بیرون برد

Аз фано эмин шавем аз ҷӯад ӯ мо ҷовдон

از فنا ایمن شویم از جود او ما جاودان

Ин замин ва ин замони байзаи сету мурғӣ кандар ӯ аст

این زمین و این زمان بیضه‌ست و مرغی کاندر او است

Мзлму ашкстаҳ пар бошад ҳақиру мстҳон

مظلم و اشکسته پر باشد حقیر و مستهان

Куфру имони дон дар ин байзаи сипеду зарда ро

کفر و ایمان دان در این بیضه سپید و زرده را

Восилу Форқ майонишон барзахи лоибғён

واصل و فارق میانشان برزخ لایبغیان

Байзаро чун зери пари хеши пурвирд аз карам

بیضه را چون زیر پر خویش پرورد از کرم

Куфру дайн фонӣ шуд ва шуд мурғ ваҳдат пурфишон

کفر و دین فانی شد و شد مرغ وحدت پرفشان

Шамси табризии ду олам буд бе рӯяти ақим

شمس تبریزی دو عالم بود بی‌رویت عقیم

Ҳар яке зарра кунун аз офтобати туамон

هر یکی ذره کنون از آفتابت توامان