Ҳаст моро ҳар замонӣ азнигор ростин

هست ما را هر زمانی از نگار راستین

Луқмае андари даҳону дайгарӣ дар остин

لقمه‌ای اندر دهان و دیگری در آستین

Ин ҳад хӯбӣ набошад эй худоё чист ин

این حد خوبی نباشد ای خدایا چیست این

Ҳеҷ сарвӣ ин надорад хуши қад ва болоаст ин

هیچ سروی این ندارد خوش قد و بالا است این

Ин чунин хуршеди пайдо чунк пинҳон ме шавад

این چنین خورشید پیدا چونک پنهان می شود

ӯ чунин пинҳони зи олам аз барои мости ин

او چنین پنهان ز عالم از برای ماست این

Ҷамъ хоҳад он буту тнҳорўон худ дигаранд

جمع خواهد آن بت و تنهاروان خود دیگرند

Ҳар куҷои хӯбӣ буд ӯ толиб ғавғост ин

هر کجا خوبی بود او طالب غوغاست این

Шамси табриз ар чаҳ ҷонигар чу ҷони пинҳони шӯй

شمس تبریز ار چه جانی گر چو جان پنهان شوی

Бар дилам тӯҳмат нишинад каз куҷо бархест ин

بر دلم تهمت نشیند کز کجا برخاست این

Хониш
ғзл шморҳ 1952 — ъндлӣб