Сари Фрўкрд аз фалаки он моҳ рӯй симтн

سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتن

Остинро мефишонд дар ишорати сӯии ман

آستین را می فشاند در اشارت سوی من

Ҳамчуи чашми куштагони чашмони ман ҳайрон ӯ

همچو چشم کشتگان چشمان من حیران او

Вази шароби ишқ ӯ ин ҷони ман бе хештан

وز شراب عشق او این جان من بی‌خویشتن

Зери ҷаъди зулфи машкаши сад қиёматро мақом

زیر جعد زلف مشکش صد قیامت را مقام

Дар сафои саҳни рӯйиши офат ҳар марду зан

در صفای صحن رویش آفت هر مرد و زن

Мурғи ҷони андар қафас мекунад пару боли хеш

مرغ جان اندر قفس می کند پر و بال خویش

То қафасро бишиканади андари ҳавои он шикан

تا قفس را بشکند اندر هوای آن شکن

Аз фалак омад ҳумое бар сари ман соя кард

از فلک آمد همایی بر سر من سایه کرد

Ман фиғон кардам ки давр аз пеши он хуби хутан

من فغان کردم که دور از پیش آن خوب ختن

Дар сухан омад эй ва гуфт берӯзӣ касе

در سخن آمد همای و گفت بی‌روزی کسی

Каз саодат май гурезӣ эй шқии мумтаҳан

کز سعادت می گریزی ای شقی ممتحن

Гуфтамаш охири ҳиҷобӣ дар миёни моу дӯст

گفتمش آخر حجابی در میان ما و دوست

Ман ҷамол дӯст хоҳам кӯаст мари ҷонро скн

من جمال دوست خواهم کو است مر جان را سکن

Он эй аз баси таъаҷҷуби сӯии он ма бингаред

آن همای از بس تعجب سوی آن مه بنگرید

Аз ман ӯ девона тар шуд дар ҷамолаши мФттн

از من او دیوانه تر شد در جمالش مفتتن

Мейри масту хоҷаи масту рӯҳи масту ҷисми маст

میر مست و خواجه مست و روح مست و جسم مست

Аз худованди шамси дайни он шоҳи табризу змн

از خداوند شمس دین آن شاه تبریز و زمن