Ёри худро хоб дидам эй бародари дӯши ман

یار خود را خواب دیدم ای برادر دوش من

Бар канори чашмаи хуфта дар миёни Настаран

بر کنار چشمه خفته در میان نسترن

Ҳалқа карда дасти бастаи ҳурён бар гирд ӯ

حلقه کرده دست بسته حوریان بر گرد او

Аз яке сӯи лолаи зор ва аз яке сӯи ёсуман

از یکی سو لاله زار و از یکی سو یاسمن

Бод мезад нарми нармак бар канори зулф ӯ

باد می زد نرم نرمک بر کنار زلف او

Буии машку буи анбар мерасед аз ҳар шикан

بوی مشک و بوی عنبر می رسید از هر شکن

Маст шуд боду рабӯди он зулфро аз рӯй ёр

مست شد باد و ربود آن زلف را از روی یار

Чун чароғи равшанӣ каз вай ту баргирӣ лаган

چون چراغ روشنی کز وی تو برگیری لگن

зи аввали ин хоб гуфтам ман ки ҳам оҳиста бош

ز اول این خواب گفتم من که هم آهسته باش

Сабр кун то бохуд оем як замони ту дам мазан

صبر کن تا باخود آیم یک زمان تو دم مزن