Ҷом пар кун соқио оташ бизан андари ғамон

جام پر کن ساقیا آتش بزن اندر غمان

Маст кун ҷонро ки то андррсд дар корвон

مست کن جان را که تا اندررسد در کاروان

Аз хами он май кигар сарпӯш бархезад аз ӯ

از خم آن می که گر سرپوش برخیزد از او

Бррўд бар чархи бӯяш маст гардад осмон

بررود بر چرخ بویش مست گردد آسمان

Зон меӣ каз қатраи ҷони бахши дили афрӯз ӯ

زان میی کز قطره جان بخش دل افروز او

намешавад дарёии ғам ҳамчун мизоҷаши шодмон

می شود دریای غم همچون مزاجش شادمان

Чун наад по дар димоғи саракашони рӯзгор

چون نهد پا در دماغ سرکشان روزگار

Дар замони саҷда кунон гирданд ҳамчун ходимон

در زمان سجده کنان گردند همچون خادمان

Ҷон агарчӣ бас азизаст назд хос ва назд ом

جان اگرچه بس عزیز است نزد خاص و نزد عام

Лек назд хос бошад буии он май ҷони ҷон

لیک نزد خاص باشد بوی آن می جان جان

Ҷону моҳу ҷону қолаб бенишон шуд аз меӣ

جان و ماه و جان و قالب بی‌نشان شد از میی

Кед ӯ аз бенишоне бардаронад ҳар нишон

کید او از بی‌نشانی بردراند هر نشان

Хмхонаҳи лами изли ҷӯшида зон май каз кафш

خمخانه لم یزل جوشیده زان می کز کفش

Гашта вайрона ба олам дар ҳазорон хонадон

گشته ویرانه به عالم در هزاران خاندان

Гар ба мағриби буии он май аз адам ёбад кушод

گر به مغرب بوی آن می از عدم یابد گشاد

Маст гирданд зоҳидии андар ҳарӣу толиқон

مست گردند زاهدان اندر هری و طالقان

Дасти масти хам ӯгар хори корд дар замин

دست مست خم او گر خار کارد در زمین

Шарқ то мағриб бирӯяд аз заминҳо гулистон

شرق تا مغرب بروید از زمین‌ها گلستان

Бонги чанги чангии сармасти ишқаши дррсд

بانگ چنگ چنگی سرمست عشقش دررسد

Дар ҷаҳон хавф уфтад сад амони андари амон

در جهان خوف افتد صد امان اندر امان

Гар зи хами Аҳмадии бӯеи бурун зоҳир шавад

گر ز خم احمدی بویی برون ظاهر شود

Чун мяш дар ҷӯш гардад чашму ҷони кофарон

چون میش در جوش گردد چشم و جان کافران

Гар зи хамри Аҳмадии хоҳии тамоми буиу ранг

گر ز خمر احمدی خواهی تمام بوی و رنگ

Манзилӣ кун бар дар табризи як дами сорибон

منزلی کن بر در تبریز یک دم ساربان

То шӯй аз буии ҷони ҳақи хисол май фаъол

تا شوی از بوی جان حق خصال می فعال

Вази таҷаллиҳои лутфаши ҳам қарин ва ҳам қирон

وز تجلی‌های لطفش هم قرین و هم قران

Дар даруни маст ишқаш чист хуршеди ниҳон

در درون مست عشقش چیست خورشید نهان

Он ки донад ҷуз касе ҷоно ки он дорад аз он

آن که داند جز کسی جانا که آن دارد از آن

Гарчи мепурсед ақлам ҳар дам аз устоди ишқ

گرچه می پرسید عقلم هر دم از استاد عشق

Сари он меӯ намефармуд алои он он

سر آن می او نمی‌فرمود الا آن آن

Ҳар дамӣ аз Мисри он Юсуфи сӯии ҷонҳои мо

هر دمی از مصر آن یوسف سوی جان‌های ما

Тангҳои шукр мевааш расад сад корвон

تنگ‌های شکر می وش رسد صد کاروان

Ҷони ман дар хам ишқаш мебаҷушад ҷӯш ҳо

جان من در خم عشقش می بجوشد جوش‌ها

Оҳ агар будӣ сӯии айвони ишқаши нардбон

آه اگر بودی سوی ایوان عشقش نردبان

Чун ҷаҳд аз ҷони ман алқоб ӯ монанди барқ

چون جهد از جان من القاب او مانند برق

Чашм бинад аз шуъоъаши сад дурахши Ковиён

چشم بیند از شعاعش صد درخش کاویان

Сад ҳазорон хона ҳо созад мяш дар саҳни ҷон

صد هزاران خانه‌ها سازد میش در صحن جان

Чун кунад зеру зибри савдои ишқаши хонадон

چون کند زیر و زبر سودای عشقش خاندان

Буи анбар меравад бар арш ва бар рӯҳонӣон

بوی عنبر می رود بر عرش و بر روحانیان

Гарчи ҷон ту хӯрд ҳам ним шаб аз май ниҳон

گرچه جان تو خورد هم نیم شب از می نهان

Аз малулии ҳиҷр ӯ чун сомрии андари ҷаҳон

از ملولی هجر او چون سامری اندر جهان

Ҷонам аз ҷумла ҷаҳон гашта сети саҳро бар карон

جانم از جمله جهان گشته‌ست صحرا بر کران

Чун шароби Мӯсои афкан зон Хизри кафи дррсд

چون شراب موسی افکن زان خضر کف دررسد

Сад чу ҷони ман даройад чун камари андари миён

صد چو جان من درآید چون کمر اندر میان

эй худованди шамси дайни мақсӯд аз ин ҷумлаи тӯй

ای خداوند شمس دین مقصود از این جمله توی

эй ки хоки ту буд чун ҷони ман даври замон

ای که خاک تو بود چون جان من دور زمان

Дар паии он меки хӯрдам аз пиёлаи васли ту

در پی آن می که خوردم از پیاله وصل تو

Ин чунин заҳрати зи ҷом ҳиҷр хӯрдам мзмзон

این چنین زهرت ز جام هجر خوردم مزمزان

Ҳамчуи табриз ва чу айёми ҳумоюни ту шоҳ

همچو تبریز و چو ایام همایون تو شاه

Худ набӯдаи сет ва набошад бемакон ва бе авон

خود نبوده‌ست و نباشد بی‌مکان و بی‌اوان