Ишқи шамс аддӣнаст ё нури каф Мӯсоаст он

عشق شمس الدین است یا نور کف موسی است آن

Ин хаёли шамси дайн ё худ ду сад исоаст он

این خیال شمس دین یا خود دو صد عیسی است آن

Гар ҳама маънӣаст пас ин чеҳра чун моҳ чист

گر همه معنی است پس این چهره چون ماه چیست

Сӯраташ чун гӯям охир чун ҳама маънӣаст он

صورتش چون گویم آخر چون همه معنی است آن

Хоҳи ину хоҳи он борӣ аз он фитнаи лабаш

خواه این و خواه آن باری از آن فتنه لبش

Ҷони мо рақсону хуши сармаст ва савдоеаст он

جان ما رقصان و خوش سرمست و سودایی است آن

Нек бингар дар рухи ман дар фироқи ҷони ҷон

نیک بنگر در رخ من در فراق جان جان

Бедил ва ҷон менависад гарчи дар аншӣаст он

بی دل و جان می نویسد گرچه در انشی است آن

Ман чаҳ гӯям худ Уторид бо ҳамаи ҷонҳои пок

من چه گویم خود عطارد با همه جان‌های پاک

Аз барои покӣ ӯ ошиқ ?умлааст он

از برای پاکی او عاشق املی است آن

Ҷони ман ҳамчун Асо чун дстбўс ӯ бёФт

جان من همچون عصا چون دستبوس او بیافت

Пас чу Мӯсо дарфикандаш ҷон кунун афъӣаст он

پس چو موسی درفکندش جان کنون افعی است آن

Дидаи ман дар фироқи давлати эҳёӣ ӯ

دیده من در فراق دولت احیای او

Дар миёни хандон шуда дар қудрат мавлоаст он

در میان خندان شده در قدرت مولی است آن

Ҳрк ӯ андари рикоби шоҳи шамси аддӣни давид

هرک او اندر رکاب شاه شمس الدین دوید

Фориғ аз дунёу уқбои охир ва аввалӣаст он

فارغ از دنیا و عقبی آخر و اولی است آن

Ва онк ӯ бӯсед дасташи худ чаҳ гӯям баҳр ӯ

و آنک او بوسید دستش خود چه گویم بهر او

Оқилон донанд кони худ дар шараф аввалӣаст он

عاقلان دانند کان خود در شرف اولی است آن

Ҷисм ӯ чун дид ҷонами зуди имон тоза кард

جسم او چون دید جانم زود ایمان تازه کرد

Гуфтамаш чаҳ гуфт бингар муъҷиза куброаст он

گفتمش چه گفت بنگر معجزه کبری است آن

Фар табризаст аз фару ҷамоли он рухӣ

فر تبریز است از فر و جمال آن رخی

Кони ғбину ҳасрати сад озр ва Монӣаст он

کان غبین و حسرت صد آزر و مانی است آن