Ҷаннатӣ кард ҷаҳонро зи шукр хандидан

جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

Онки омухти марои ҳамчуи шарар хандидан

آنک آموخت مرا همچو شرر خندیدن

Гарчи ман худ зи адами дилхушу хандони зодам

گرچه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم

Ишқи омухти марои шакл дигар хандидан

عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

Беҷигар дод марои шаҳи дил чун хуршедӣ

بی جگر داد مرا شه دل چون خورشیدی

То намоями ҳамаро бе зи ҷигар хандидан

تا نمایم همه را بی‌ز جگر خندیدن

Ба садаф монам хандам чу марои дршкннд

به صدف مانم خندم چو مرا درشکنند

Кори хомон буд аз фатҳу зафар хандидан

کار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن

Як шаб омад ба всоқи ману омухти маро

یک شب آمد به وثاق من و آموخت مرا

Ҷон ҳар субҳу саҳари ҳамчуи саҳар хандидан

جان هر صبح و سحر همچو سحر خندیدن

Гар турш рӯй чу абрами зи даруни хандонам

گر ترش روی چو ابرم ز درون خندانم

Одати барқ буд вақти мтр хандидан

عادت برق بود وقت مطر خندیدن

Чун ба кӯраи гузарии хуш ба зари сурхи нигар

چون به کوره گذری خوش به زر سرخ نگر

То дар оташ ту бибинӣ зи ҳаҷар хандидан

تا در آتش تو ببینی ز حجر خندیدن

Зар дар оташ чу бихандед туро ме гуяд

زر در آتش چو بخندید تو را می گوید

Гар на қалбӣ бинмо вақти зарар хандидан

گر نه قلبی بنما وقت ضرر خندیدن

Гар ту мейри аҷалӣ аз аҷал омӯз кунун

گر تو میر اجلی از اجل آموز کنون

Бар шаҳи орияту тоҷу камар хандидан

بر شه عاریت و تاج و کمر خندیدن

Вари ту исои сифатии хоҷаи дромўз аз ӯ

ور تو عیسی صفتی خواجه درآموز از او

Бар ғами шаҳват ва бар модау нар хандидан

بر غم شهوت و بر ماده و نر خندیدن

Вари дамии мадрисаи Аҳмад уммӣ дидӣ

ور دمی مدرسه احمد امی دیدی

Рӯи ҳлолстт бар фазлу ҳунар хандидан

رو حلالستت بر فضل و هنر خندیدن

эй мунаҷҷим агарат шқи қамар бовар шуд

ای منجم اگرت شق قمر باور شد

Боядат бар худ ва бар шамсу қамар хандидан

بایدت بر خود و بر شمس و قمر خندیدن

Ҳамчуи ғунчаи ту ниҳон ханд ва макун ҳамчуи набот

همچو غنچه تو نهان خند و مکن همچو نبات

Вақти ашкўФаҳ ба болои шаҷар хандидан

وقت اشکوفه به بالای شجر خندیدن