Ҳама хӯрданд ва бихуфтанду тиҳии гашти ватан

همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن

Вақт он шуд ки даройем хиромон ба чаман

وقت آن شد که درآییم خرامان به چمن

Ҳама хӯрданд ва бирафтанд бақои мо бод

همه خوردند و برفتند بقای ما باد

Ки дил ва ҷон замонему сипаҳдори змн

که دل و جان زمانیم و سپهدار زمن

Чу тӯии оби ҳаётӣ кӣ намонад боқӣ

چو توی آب حیاتی کی نماند باقی

Чу ту бошӣ бути зебо ҳама гирданд шмн

چو تو باشی بت زیبا همه گردند شمن

Кутуби алъшқи ълинои ғмроту мҳн

کتب العشق علینا غمرات و محن

Ва қзии алҳҷби ълинои Фтнои баъди Фтн

و قضی الحجب علینا فتنا بعد فتن

Фараҷ омад брҳидими зи ташвиши ҷаҳон

فرج آمد برهیدیم ز تشویش جهان

Биппарад ҷони муҷаррад ба гулистони мнн

بپرد جان مجرد به گلستان منن

Ноқтии нахи ҳнои Фҳўи мнохи ҳасан

ناقتی نخ هنا فهو مناخ حسن

Фӣаи моءу схоءу рхоءу ътн

فیه ماء و سخاء و رخاء و عطن

Ирзқўн фараҳин бихӯрем он майу нақл

یرزقون فرحین بخوریم آن می و نقل

Мақъади сидқ чу шуд манзили ушшоқи скн

مقعد صدق چو شد منزل عشاق سکن

Домани себи кшоними сӯии шафтолу

دامن سیب کشانیم سوی شفتالو

Бабрем аз гултар чанд сухани сӯии саман

ببریم از گل تر چند سخن سوی سمن

Чу маро май бидиҳии ҳеҷ мҷуи шарти адаб

چو مرا می بدهی هیچ مجو شرط ادب

Мастро ҳад назанад шаръи маро низ мазан

مست را حد نزند شرع مرا نیز مزن

Адаб ва беадабӣ нест ба дастам чаҳ кунам

ادب و بی‌ادبی نیست به دستم چه کنم

Чу шутур мекашадам масти штрбон ба расан

چو شتر می کشدم مست شتربان به رسن

Булбул аз ишқи зи гули бӯса тамаъ кард ва бигуфт

بلبل از عشق ز گل بوسه طمع کرد و بگفت

Башикан шохи наботу дили моро машкан

بشکن شاخ نبات و دل ما را مشکن

Гуфт гули рози ман андрхўр Тифлон набӯд

گفت گل راز من اندرخور طفلان نبود

Бачаро абҷаду ҳўз бау ҳтии клмн

بچه را ابجد و هوز به و حطی کلمن

Гуфт гар менадиҳӣ бӯса бидиҳ бодаи ишқ

گفت گر می ندهی بوسه بده باده عشق

Гуфт ин ҳам надаҳум бош ҳазини ҷуфти ҳузн

گفت این هم ندهم باش حزین جفت حزن

Гуфт ман низ туро бар даф ва барбат бизанам

گفت من نیز تو را بر دف و بربط بزنم

Тнни тани тннни тани тннни тани тннн

تنن تن تننن تن تننن تن تننن

Гуфт шаб ташт мазан ки ҳама бедор шаванд

گفت شب طشت مزن که همه بیدار شوند

Ки магари моҳи гирифтаи сети мҷуи шӯру Фтн

که مگر ماه گرفته‌ست مجو شور و فتن

Ташт агар ман назанам фитна чу на моҳа шудаи сет

طشت اگر من نزنم فتنه چو نه ماهه شده‌ست

Фитна ҳо зояд ночори шаби обистан

فتنه‌ها زاید ناچار شب آبستن

Барг меларзад бар шох ва дилам ме ларзад

برگ می لرزد بر شاخ و دلم می لرزد

Ларзаи барги зи боду дилам аз хуби хутан

لرزه برگ ز باد و دلم از خوب ختن

Тоби рухсори гулу лола хабар ме диҳадам

تاب رخسار گل و لاله خبر می دهدم

Ки чароғӣаст ниҳон гашта дар ин зери лаган

که چراغی است نهان گشته در این زیر لگن

Ҷаҳд кун то лагани ҷаҳли з дил бурдорӣ

جهد کن تا لگن جهل ز دل برداری

То ки аз машриқи ҷон субҳ барояд равшан

تا که از مشرق جان صبح برآید روشن

Шамси табриз тулӯъӣ кун аз машриқи рӯҳ

شمس تبریز طلوعی کن از مشرق روح

Ки чу хуршеди ту ҷонӣу ҷаҳони ҷумлаи бадан

که چو خورشید تو جانی و جهان جمله بدن