Ҳеҷ бошад ки расад он шукру пистаи ман

هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من

Нақл созад ҷиҳати ин ҷигари хастаи ман

نقل سازد جهت این جگر خسته من

Дасти худ бар сари ман молад аз рӯй карам

دست خود بر سر من مالد از روی کرم

Ки ту чунӣ ҳиллае бедилу побстаҳи ман

که تو چونی هله ای بی‌دل و پابسته من

Сар гарон гашта аз он бода бе соғари ман

سر گران گشته از آن باده بی‌ساغر من

Заъфарони куштаи бад-ӣни лолаи бррстаҳи ман

زعفران کشته بدین لاله بررسته من

Захм бар тори ту андрхўри худ чун ронам

زخم بر تار تو اندرخور خود چون رانم

эй гусастаи рагат аз захмаи оҳистаи ман

ای گسسته رگت از زخمه آهسته من

Чун танам ҷон нашавад зон абадии оби ҳаёт

چون تنم جان نشود زان ابدی آب حیات

Чун дилами брнҷҳд зон бути барҷастаи ман

چون دلم برنجهد زان بت برجسته من

Ҳиллае тайф хаёлаш биншин ва бишинав

هله ای طیف خیالش بنشین و بشنو

Як замонии сухани пухта ба набиштаи ман

یک زمانی سخن پخته به نبشته من

Чун маи чордаҳи шабро ту бророӣ ба ҳасан

چون مه چارده شب را تو برآرای به حسن

эй ба шабҳо ва саҳарҳо ба дуои ҷустаи ман

ای به شب‌ها و سحرها به دعا جسته من

Чанд саф ҳо бишикастӣ ва бидидӣ ҳама ро

چند صف‌ها بشکستی و بدیدی همه را

Ҳеҷ дидӣ ту сафӣ чун сафи ашкстаҳи ман

هیچ دیدی تو صفی چون صف اشکسته من

Лолаи зору чаман ар чаҳ ки ҳамаи малик вай аст

لاله زار و چمن ار چه که همه ملک وی است

Ҳавасу рағбат ӯ байни ту ба гулдастаи ман

هوس و رغبت او بین تو به گلدسته من

Лаб бабанду қасаси ишқ ба гӯш ӯ гӯй

لب ببند و قصص عشق به گوش او گوی

Ки ҳарис омад бар гуфтани пайвастаи ман

که حریص آمد بر گفتن پیوسته من