Ҳар рӯзи бомдоди саломи ъликмо

هر روز بامداد سلام علیکما

Он ҷо ки шаҳ нишинад ва он вақти мртзо

آن جا که شه نشیند و آن وقت مرتضا

Дили истоди пешаши бастаи ду дасти хеш

دل ایستاد پیشش بسته دو دست خویش

То даст шоҳ бахшад поёни зару ато

تا دست شاه بخشد پایان زر و عطا

Ҷони масти кос ва то абадулдаҳри гуҳи гуҳӣ

جان مست کاس و تا ابدالدهر گه گهی

Бар хон ҷисми коса наад дили насиби мо

بر خوان جسم کاسه نهد دل نصیب ما

То зон насиб бахшад дасти Масеҳи ишқ

تا زان نصیب بخشد دست مسیح عشق

Мари мурдаро саодату беморро даво

مر مرده را سعادت و بیمار را دوا

Барг тамом ёбад аз ӯ боғи ъшртӣ

برگ تمام یابد از او باغ عشرتی

Ҳам бонаво шавад зи тараби чнгли дўто

هم بانوا شود ز طرب چنگل دوتا

Дар рақс гашта тани зи навоҳои тан ба тан

در رقص گشته تن ز نواهای تن به تن

Ҷони худ харобу маст дар он маҳв ва он фано

جان خود خراب و مست در آن محو و آن فنا

Зиндон шудаи биҳишти з ноӣу зи нӯши ишқ

زندان شده بهشت ز نای و ز نوش عشق

Қозии ақли маст дар он маснади қазо

قاضی عقل مست در آن مسند قضا

Сӯии мударрис хирад оянд дар савол

سوی مدرس خرد آیند در سؤال

Кин фитнаи азим дар ислом шуд чаро

کاین فتنه عظیم در اسلام شد چرا

Муфтии ақли кул ба фатво диҳад ҷавоб

مفتی عقل کل به فتوی دهد جواب

Кин дами қиёмати сети равои кӯу нораво

کاین دم قیامت‌ست روا کو و ناروا

Дар идгоҳи васли баромади хатиби ишқ

در عیدگاه وصل برآمد خطیب عشق

Бо зулфиқор ва гуфт мари он шоҳро сано

با ذوالفقار و گفت مر آن شاه را ثنا

Аз баҳри ломакони ҳамаи ҷонҳои гавҳарӣ

از بحر لامکان همه جان‌های گوهری

Карда нисори гавҳару марҷони ҷон ҳо

کرده نثار گوهر و مرجان جان‌ها

Хосони хосу прдгёни сарои ишқ

خاصان خاص و پردگیان سرای عشق

Саф саф нишаста дар ҳавасаш бар дар саро

صف صف نشسته در هوسش بر در سرا

Чун аз шикофи парда бар эшон назар кунад

چون از شکاف پرده بر ایشان نظر کند

Баси наъраҳои ишқ барояд ки марҳабо

بس نعره‌های عشق برآید که مرحبا

Май хости синааш ки сенае диҳад ба чарх

می‌خواست سینه‌اش که سنایی دهد به چرخ

Синои синааш бнгнҷид дар само

سینای سینه‌اش بنگنجید در سما

Ҳар чор унсуранд дар ин ҷӯши ҳамчуи дик

هر چار عنصرند در این جوش همچو دیک

Неи нори барқарор ва на хоку нами ҳаво

نی نار برقرار و نه خاک و نم هوا

Гуҳи хок дар либос гё рафт аз ҳавас

گه خاک در لباس گیا رفت از هوس

Гуҳи оби худ ҳаво шуд аз баҳри ин вло

گه آب خود هوا شد از بهر این ولا

Аз роҳи рўғнос шудаи оби оташӣ

از راه روغناس شده آب آتشی

Оташ шудаи зи ишқи ҳавои ҳам дар ин фазо

آتش شده ز عشق هوا هم در این فضا

Арқон ба хонаи хонаи бгштаҳ чу бизқӣ

ارکان به خانه خانه بگشته چو بیذقی

Аз баҳри ишқи шоҳ на аз лаҳв чун шумо

از بهر عشق شاه نه از لهو چون شما

эй бехабар бирав ки туро оби равшании сет

ای بی‌خبر برو که تو را آب روشنی‌ست

Товораад зи обу гулати сФўти сафо

تا وارهد ز آب و گلت صفوت صفا

Зеро ки толиби сифати сФўти сети об

زیرا که طالب صفت صفوت‌ست آب

Ваон нест ҷузи висоли ту бо қулзуми зё

وان نیست جز وصال تو با قلزم ضیا

зи одам агар бигардӣ ӯ бехудоӣ нест

ز آدم اگر بگردی او بی‌خدای نیست

Иблиси вори санги хурӣ аз кафи худо

ابلیس وار سنگ خوری از کف خدا

Оре худоӣ нест валикини худоӣ ро

آری خدای نیست ولیکن خدای را

Ин суннатии сети рафта дар асрори кибриё

این سنتی‌ست رفته در اسرار کبریا

Чун пеши одам аз дилу ҷон ва бадан кунӣ

چون پیش آدم از دل و جان و بدن کنی

Як саҷдае ба амри ҳақ аз сидқ бе риё

یک سجده‌ای به امر حق از صدق بی‌ریا

Ҳар сӯ ки ту бигардӣ аз қиблаи баъд аз он

هر سو که تو بگردی از قبله بعد از آن

Каъбаи бигардади он сӯи баҳри дили ту ро

کعبه بگردد آن سو بهر دل تو را

Маҷмӯ чун набошам дар роҳи пас зи ман

مجموع چون نباشم در راه پس ز من

Маҷмӯ чун шаванд рафиқони бовафо

مجموع چون شوند رفیقان باوفا

Деворҳои хона чу маҷмӯ шуд ба назм

دیوارهای خانه چو مجموع شد به نظم

Он гоҳи аҳли хона дар ӯ ҷамъ шуд дило

آن گاه اهل خانه در او جمع شد دلا

Чун кӣса ҷамъ набӯд бошад даридаи дарз

چون کیسه جمع نبود باشد دریده درز

Пас сими ҷамъ чун шавад аз ваии яке биё

پس سیم جمع چون شود از وی یکی بیا

Маҷмӯ чун шавам чу ба табриз шуд муқӣм

مجموع چون شوم چو به تبریز شد مقیم

Шамс алҳақӣ ки ӯ шуд сарҷамъ ҳар ъло

شمس الحقی که او شد سرجمع هر علا