Рӯзаст эй ду дида дар равзанам назар кун

روز است ای دو دیده در روزنم نظر کن

Ту асли офтобӣ чун омадӣ саҳар кун

تو اصل آفتابی چون آمدی سحر کن

Бурдор толибонро вази ҳафт баҳр бигузар

بردار طالبان را وز هفت بحر بگذر

Мангар ба гову моҳии вази сад чунин гузар кун

منگر به گاو و ماهی وز صد چنین گذر کن

Пайдо бикун ки покӣ аз куну пасту боло

پیدا بکن که پاکی از کون و پست و بالا

Венаи хонаи куҳанро безер ва безибр кун

وین خانه کهن را بی‌زیر و بی‌زبر کن

Олам фаност ҷумла дар як дамаш бақо кун

عالم فناست جمله در یک دمش بقا کن

Марӣаст заҳр дорад ту заҳр ӯ шукр кун

ماری است زهر دارد تو زهر او شکر کن

Ҳар сӯ ки хушки бинии ту чашмае равон кун

هر سو که خشک بینی تو چشمه‌ای روان کن

Ҳар ҷо ки санги бинӣ аз акси худ гуҳар кун

هر جا که سنگ بینی از عکس خود گهر کن

Андари қафои ошиқ ҳар сӯ ки хасми бинӣ

اندر قفای عاشق هر سو که خصم بینی

ӯро ба захми силии андари замон ба дркн

او را به زخم سیلی اندر زمان به درکن

То чанд узр гӯйӣ кӯранд ва ме набенанд

تا چند عذر گویی کورند و می‌نبینند

Гар кӯрашон нахоҳӣ дар дидаи шан назар кун

گر کورشان نخواهی در دیده‌شان نظر کن

Хоҳӣ ки пардаҳоашон дар дида ҳо набошад

خواهی که پرده‌هاشان در دیده‌ها نباشد

Фармо ту пардагиро каз пардаҳо ъбр кун

فرما تو پردگی را کز پرده‌ها عبر کن

Фармони ту рости мутлақ бо ҷамъ дар миён на

فرمان تو راست مطلق با جمع در میان نه

Бастами қабои ътлти ҳам чора камар кун

بستم قبای عطلت هم چارهٔ کمر کن

эй офтоби аршӣ эй шамси ҳақи табриз

ای آفتاب عرشی ای شمس حق تبریز

Чун моҳи нав нзорм рӯем ту дар қамар кун

چون ماه نو نزارم رویم تو در قمر کن