Бо ошиқон нишину ҳама ошиқӣ гузин

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

Бо онк нест ошиқи як дам машав қарин

با آنک نیست عاشق یک دم مشو قرین

Вари зи онки ёри парда иззат фурӯкашед

ور ز آنک یار پرده عزت فروکشید

Онро ки парда нест бирав рӯй ӯ бибин

آن را که پرده نیست برو روی او ببین

Он рӯй байн ки бар Рахши осор рӯй ӯ аст

آن روی بین که بر رخش آثار روی او است

Онро нигар ки дорад хуршед бар ҷабин

آن را نگر که دارد خورشید بر جبین

Аз бас ки офтоби ду рух бар Рахши ниҳод

از بس که آفتاب دو رخ بر رخش نهاد

Шҳмот мешавад зи Рахши моҳ бар замин

شهمات می‌شود ز رخش ماه بر زمین

Дар турраҳоаш нусха аёк наабд аст

در طره‌هاش نسخه ایاک نعبد است

Дар чашмҳоаш ғамзаи аёки нстъин

در چشم‌هاش غمزه ایاک نستعین

Бехӯн ва берагаст таниш чун тани хаёл

بی‌خون و بی‌رگ است تنش چون تن خیال

Беруну андаруни ҳама шерасту ангабин

بیرون و اندرون همه شیر است و انگبین

Аз бас ки дар канор ҳаме гирадаш нигор

از بس که در کنار همی‌گیردش نگار

Бигирифт буии ёр ва раҳо кард буии тин

بگرفت بوی یار و رها کرد بوی طین

Субҳӣаст бесипеда ва шомӣаст бе хизоб

صبحی است بی‌سپیده و شامی است بی‌خضاب

Зотӣаст беҷаҳот ва ҳаётӣаст бе ҳнин

ذاتی است بی‌جهات و حیاتی است بی‌حنین

Кӣ нур вом хоҳад хуршед аз сипеҳр

کی نور وام خواهد خورشید از سپهر

Кӣ буи вом хоҳад гулбуни зи ёсамин

کی بوی وام خواهد گلبن ز یاسمین

Бегуфт шӯ чу моҳӣу софӣ чу оби баҳр

بی‌گفت شو چو ماهی و صافی چو آب بحر

То зуд бар хазинаи гавҳари шӯии амин

تا زود بر خزینه گوهر شوی امین

Дар гӯш ту бигӯям бо ҳеҷ кас магӯ

در گوش تو بگویم با هیچ کس مگو

Ин ҷумла кист муфтахари табризи шамси дайн

این جمله کیست مفخر تبریز شمس دین