эй ҳамаи хӯбии туро пас ту ки рое киро ?

ای همه خوبی تو را پس تو که رایی که را ؟

эй гул дар боғи мо пас ту куҷоеи куҷо ?

ای گل در باغ ما پس تو کجایی کجا ؟

Сӯсан бо сад забон аз ту нишонами надод

سوسن با صد زبان از تو نشانم نداد

Гуфт рӯ аз ман мҷуи ғайри дуоу сано

گفت رو از من مجو غیر دعا و ثنا

Аз кафи ту эй қамари боғи даҳони пуршукр

از کف تو ای قمر باغِ دهان پرشکر

Вази кафи ту бехабар бо ҳамаи баргу наво

وز کف تو بی‌خبر با همه برگ و نوا

Сарв агар сар кашид дар қади ту кӣ расед

سرو اگر سر کشید در قد تو کی رسید

Наргис агар чашм дошт ҳеҷ надид ӯ ту ро

نرگس اگر چشم داشت هیچ ندید او تو را

Мурғ агар хутба хонд шох агар гул фишонд

مرغ اگر خطبه خواند شاخ اگر گل فشاند

Сабза агар тез ронад ҳеҷ надорад даво

سبزه اگر تیز راند هیچ ندارد دوا

Шурби гул аз абр буд шурби дил аз сабр буд

شرب گل از ابر بود شرب دل از صبر بود

Абри ҳарифи гиёҳ , сабри ҳарифи сабо

ابر حریفِ گیاه، صبر حریف ضیا

Ҳар тарафӣ саф зада мардуму деву дада

هر طرفی صف زده مردم و دیو و دده

Лек дар ин майкада пой надоранд по

لیک در این میکده پای ندارند پا

Ҳар тарафӣ ам биҷӯ ҳар чаҳ бихоҳӣ бигӯ

هر طرفی‌ام بجو هر چه بخواهی بگو

Раҳ набарӣ тори мӯ то нанамоям ҳудо

ره نبَری تار مو تا ننمایم هدی

Гарм шавад рӯй об аз тапиши офтоб

گرم شود روی آب از تپش آفتاب

Бози ҳамаш офтоб баркашад андари ъло

باز هَمَش آفتاب برکشد اندر علا

Бар барадаши хиради хирад то ки ндонӣ чаҳ барад

بر برَدَش خرد خرد تا که ندانی چه بُرد

Софи бдздди зи дарди шаъшааи дилрабо

صاف بدزدد ز دُرد شعشعه دلربا

Зини сухани булъаҷаби бастами ман ҳар ду лаб

زین سخن بوالعجب بستم من هر دو لب

Лек фалаки ҷумла шаб мезанадат алсло

لیک فلک جمله شب می‌زندت الصلا