Як ғазал оғоз кун бар сифати ҳозирон

یک غزل آغاز کن بر صفتِ حاضران

эй рухи ту ҳамчуи шамъ , хези дро дар миён

ای رخِ تو همچو شمع، خیز درآ در میان

Нури даҳ он шамъро рӯҳи даҳ ин ҷамъ ро

نور ده آن شمع را روح ده این جمع را

Аз ду рухи ҳамчуи шамъи вази қадаҳи ҳамчуи ҷон

از دو رخِ همچو شمع وز قدحِ همچو جان

Сӯии қадаҳ даст кун , мо ҳамаро маст кун

سوی قدح دست کن، ما همه را مست کن

зи онк касе хуш нашуд то нашуд аз худ ниҳон

زآنکِ کسی خوش نشد تا نشد از خود نهان

Чун шудӣ аз худ ниҳони зуди гурез аз ҷаҳон

چون شدی از خود نهان زود گریز از جهان

Рӯй ту вопас макун ҷониби худ ҳону ҳон !

روی تو واپس مکن جانبِ خود هان و هان!

Ин сухани ҳамчуи тир , рости кашиши сӯии гӯш

این سخن همچو تیر، راست کِشَش سویِ گوش

То накашӣ сӯии гӯш кӣ биҷаҳад аз камон ?

تا نکشی سوی گوش کِی بِجَهَد از کمان ؟

Бас кун аз андешаи бас ! ков гуядат ҳар нафас

بس کن از اندیشه بس! کاو گویدت هر نفس

К-эии аҷаби онро чаҳ шуд ? аҳ чаҳ кунам ? кӯи фалон ?

کای عجب آن را چه شد؟ اه چه کنم؟ کو فلان؟