Сайр нашуд чашму дил аз назари шоҳи ман

سیر نشد چشم و دل از نظر شاه من

Сайр машав ҳам ту низ зини дили огоҳи ман

سیر مشو هم تو نیز زین دل آگاه من

Машку саққо сайр шуд аз ҷигари гарми ман

مشک و سقا سیر شد از جگر گرم من

Ҳеҷ ба ҷуз об нест лиззату дилхоҳи ман

هیچ به جز آب نیست لذت و دلخواه من

Дршкнми кӯзаро пора кунам машк ро

درشکنم کوزه را پاره کنم مشک را

Рӯй ба дарё нуҳум нест ҷузи ин роҳи ман

روی به دریا نهم نیست جز این راه من

Чанд шавадтар замин аз мадади ашки ман

چند شود تر زمین از مدد اشک من

Чанд бисӯзад фалак аз табашу оҳи ман

چند بسوزد فلک از تبش و آه من

Чанд бигӯед дилами вои дилами вои дил

چند بگوید دلم وای دلم وای دل

Чанд бигӯед лабами рози шаҳаншоҳи ман

چند بگوید لبم راز شهنشاه من

Рӯи сӯии баҳрӣ каз ӯ ҳар нафасии мавҷи мавҷ

رو سوی بحری کز او هر نفسی موج موج

Омаду андррбўди хаймау харгоҳи ман

آمد و اندرربود خیمه و خرگاه من

Оби хушӣ ҷӯш кард ним шаб аз хона ам

آب خوشی جوش کرد نیم شب از خانه‌ام

Юсуфи ҳасани аўФтоди ногуҳ дар чоҳи ман

یوسف حسن اوفتاد ناگه در چاه من

зи оби рухи Юсуфии хирмани ман сайли барад

ز آب رخ یوسفی خرمن من سیل برد

Дӯди баромади зи дил сӯхта шуд коҳи ман

دود برآمد ز دل سوخته شد کاه من

Хирмани ман гар бсухт бок надорам хушам

خرمن من گر بسوخت باک ندارم خوشم

Сад чу марои бас буд хирмани он моҳи ман

صد چو مرا بس بود خرمن آن ماه من

Ақл нахоҳам басаст донишу илмаши маро

عقل نخواهم بس است دانش و علمش مرا

Шамъи рух ӯ басаст дар шаб бе гоҳи ман

شمع رخ او بس است در شب بی‌گاه من

Гуфт касе кин самоъи ҷоҳу адаб кам кунад

گفت کسی کاین سماع جاه و ادب کم کند

Ҷоҳ нахоҳам ки ишқ дар ду ҷаҳони ҷоҳи ман

جاه نخواهم که عشق در دو جهان جاه من

Дар пай ҳар байт ман гӯям поён расед

در پی هر بیت من گویم پایان رسید

Чун зи серум май баради он шаҳи огоҳи ман

چون ز سرم می‌برد آن شه آگاه من