эй рухи хандони ту мояи сад гулистон

ای رخ خندان تو مایه صد گلستان

Боғи худои дро хор бидиҳ гули ситон

باغ خدایی درآ خار بده گل ستان

Ҷомаи танро бикун ҷон бараҳна бибин

جامه تن را بکن جان برهنه ببین

Ҷони бараҳна хушаст то чаҳ кунӣ ҷомаи дон

جان برهنه خوش است تا چه کنی جامه دان

Ҳин ки нае бе забони пеши чунин ҷон ҳо

هین که نه‌ای بی‌زبان پیش چنین جان‌ها

Қиссаи не бе забони наъраи ҷон бе даҳон

قصه نی بی‌زبان نعره جان بی‌دهان

Омад имрӯз ёр гуфт саломи алейк

آمد امروز یار گفت سلام علیک

Чарху заминро мҷу аз нафасаши он замон

چرخ و زمین را مجو از نفسش آن زمان

Хусрави хубони бхўост аз санамони срхроҷ

خسرو خوبان بخواست از صنمان سرخراج

Хост ғарив аз фалаки вази сӯии маи коломон

خاست غریو از فلک وز سوی مه کالامان

Лаъли лаб ӯ ки давр аз лабу дандони ту

لعل لب او که دور از لب و دندان تو

Хонд фусунҳои ишқ хоҷа бибин ин нишон

خواند فسون‌های عشق خواجه ببین این نشان

Омад ғаммоз ишқ гуфт дар ин гӯши ман

آمد غماز عشق گفت در این گوش من

Ёр миён шумост хубу латифу ниҳон

یار میان شماست خوب و لطیف و نهان

Домани дилро кашид ёр ба як гӯша Эй

دامن دل را کشید یار به یک گوشه‌ای

Гӯшаи баси булъаҷаб зон сӯии ҳафт осмон

گوشه بس بوالعجب زان سوی هفت آسمان

Гуфт туроем валек ҳар ки бигӯед зи ман

گفت ترایم ولیک هر که بگوید ز من

Шарҳ диҳад аз лабам даҳ бизанаш бар даҳон

شرح دهد از لبم ده بزنش بر دهان

Ва онк бигӯед зи ту баради маро ва ту ро

و آنک بگوید ز تو برد مرا و تو را

Ва онк бигӯед зи ман давр шуд аз ҳар давон

و آنک بگوید ز من دور شد از هر دوان